บทที่ 17 เหมยชั่ว

บทที่ 17 เหมยชั่ว

เมื่อเห็นร่างสง่างามผึ่งผายของโจวซื่อเสียน บนดวงหน้าอันเปี่ยมเสน่ห์ของฮูหยินสกุลฟางก็ฉายแววยินดีระคนประหลาดใจ นางรีบลุกขึ้นเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเบิกบานแจ่มใส

"เสียนเอ๋อร์"

ในใจของโจวซื่อเสียนพลันอบอุ่นขึ้นมา เขารีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อประคองมารดา พลางเอ่ยเรียก "ท่านแม่"

สองแม่ลูกได้พบหน้ากันอีกคราหลังจากห่างหายไปนาน ต่างปีติยินดียิ่งนัก

ส่วนจูเหมยชั่วกลับก้มหน้าลงด้วยความขวยเขิน เผยให้เห็นลำคอระหงอันสง่างาม อายจนแทบอยากจะขุดหลุมฝังตัวเองเสียตรงนั้น เมื่อเห็นดรุณีน้อยน่ารักน่ามองถึงเพียงนี้ หัวใจของเขากลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ทันใดนั้น ในชั่วพริบตานี้ เขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกผูกพันและที่ทางในการต่อสู้ดิ้นรนในยุคสมัยนี้อย่างแท้จริง