บทที่ 137: นครเทพรกร้างบรรพกาล

บทที่ 137: นครเทพรกร้างบรรพกาล

หลินเสวียนเต้ายังจำได้ว่าในมหาพิธีวิญญาณก่อกำเนิด เขาได้รับไข่งูเหลือมหลิวหลีเจ็ดสีมาฟองหนึ่ง

เขาเก็บไข่ฟองนี้ไว้ตลอด และตั้งใจจะมอบให้เซียวหั่วหั่วอยู่แล้ว

สำหรับเขา การเลี้ยงสัตว์วิญญาณตั้งแต่เริ่มต้นสิ้นเปลืองเวลาเกินไป กว่าจะเติบโตเต็มที่ก็ใช้เวลานาน ไม่คุ้มค่าเลย

สู้ตั้งใจขัดเกลาพลังบำเพ็ญและเพิ่มพูนกำลังของตนเองจะดีกว่า

แต่ไข่งูฟองนี้เหมาะกับเซียวหั่วหั่วพอดี อีกทั้งยังนับว่ามีวาสนาต่อศิษย์พี่

“ศิษย์พี่ รอก่อน”

หลินเสวียนเต้าเอ่ยเรียกเขาไว้

เซียวหั่วหั่วหยุดเดิน หันมามองด้วยความสงสัย

“มีอะไรหรือ ศิษย์น้อง?”