บทที่ 136: หุบเขากวนวิญญาณ สนทนาเรื่องวิธีรับมือของเหล่าอัจฉริยะฟ้าประทาน

บทที่ 136: หุบเขากวนวิญญาณ สนทนาเรื่องวิธีรับมือของเหล่าอัจฉริยะฟ้าประทาน

เรือเหาะวิญญาณแล่นฝ่าท้องฟ้าสูงอย่างรวดเร็วทั้งวันทั้งคืนโดยไม่หยุดพัก

แรกเห็นทะเลเมฆสุดลูกหูลูกตาก็รู้สึกแปลกใหม่และตื่นตะลึงอยู่บ้าง แต่เมื่อบินต่อเนื่องมาหลายวัน ทิวทัศน์นอกหน้าต่างกลับไม่เปลี่ยนแปลง มองไปทางไหนก็มีแต่เมฆขาวโพลนซ้ำไปซ้ำมา ไม่นานก็เริ่มน่าเบื่ออย่างยิ่ง

ส่วนใหญ่เขาใช้เวลาอยู่ในห้องสงบนั่งสมาธิบำเพ็ญเพียร เดินพลังตามคัมภีร์วิชาเพื่อปรับลมหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่การทำสิ่งเดิมซ้ำทุกวัน ต่อให้ทิวทัศน์ยิ่งใหญ่เพียงใด เมื่อมองนานเข้าก็ย่อมเบื่อ ความน่าเบื่อของการเดินทางยิ่งทวีขึ้นเรื่อยๆ