บทที่ 94: เข้าสู่แดนวาสนาเก้าแดนยมโลก

บทที่ 94: เข้าสู่แดนวาสนาเก้าแดนยมโลก

หลินเสวียนเต้าเห็นสายตาอาฆาตเคียดแค้นของเซียวหยางอย่างชัดเจน

ในใจเขาไร้ระลอกคลื่น เพียงจดจำเรื่องนี้ไว้เงียบ ๆ

คนผู้นี้เกิดความแค้นต่อเขาแล้ว หากปล่อยไว้ย่อมเป็นภัย ภายหลังเมื่อเข้าสู่แดนวาสนาเก้าแดนยมโลก ก็หาโอกาสกำจัดมันอย่างไร้สุ้มเสียงเสีย

อีกด้านหนึ่ง เซียวหยางกุมแก้มแน่น ความเจ็บปวดทำให้รากฟันแทบกระชับ เขาไม่กล้ากล่าวอะไรต่อหน้าผู้คนอีกแม้แต่คำเดียว

เขาหดตัวอยู่เพียงลำพังตรงมุมท้ายสุดของขบวน ดวงตาที่ก้มต่ำอัดแน่นด้วยความอาฆาตจนแทบสลายไม่ออก ภายในใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและความเคียดแค้น

ทุกคนต่างรับประทานโอสถรักษาบาดแผล พักฟื้นอย่างง่าย ๆ ครู่หนึ่งเพื่อกดอาการบาดเจ็บไว้ จากนั้นจึงเตรียมตัวออกเดินทาง มุ่งหน้าไปยังเขตแคว้นโยว

ตลอดการเดินทางในอีกสองวันถัดมา บรรยากาศภายในขบวนช่างแปลกประหลาดเป็นพิเศษ