บทที่ 147 ขาว

บทที่ 147 ขาว

ค่ำคืนนี้ ทั้งห้องนอน ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น ไปจนถึงระเบียง ล้วนกลายเป็นสมรภูมิหลักของคนทั้งสอง

เยี่ยหนิงได้ตระหนักรู้อย่างแท้จริงว่า หญิงสาววัยสามสิบกว่าที่ผ่านการแต่งงานมาแล้วนั้นมีความโหยหามากเพียงใด

แม้เยี่ยหนิงจะมีร่างกายกำยำแข็งแรง แต่สุดท้ายก็ถึงกับแข้งขาอ่อนแรงไปบ้างเหมือนกัน

แสงแดดแรกยามเช้าตรู่ส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาในห้อง ทำให้ห้องนอนที่เคยมืดสนิทเริ่มสว่างสลัวขึ้นอย่างเลือนราง

“อืม... เยี่ยหนิง กี่โมงแล้วคะ?”

เว่ยจวินหลานหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง น้ำเสียงแฝงความเกียจคร้านและผ่อนคลาย

เยี่ยหนิงเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียง กดเปิดหน้าจอ เพ่งดูแล้วตอบว่า “เกือบเก้าโมงแล้วครับ”