กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 146 สายฝนพรำกระทบดอกบัว
“เยี่ยหนิง! พูดจาให้มันดีๆ หน่อยสิ!” เว่ยจวินหลานหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือเขินกันแน่
“ผมก็พูดดีๆ อยู่นี่ไงครับ แถมเป็นความจริงทั้งนั้นด้วย” เยี่ยหนิงแกล้งทำเสียงน้อยอกน้อยใจ
ทั้งสองคนจับมือกัน เดินเคียงข้างไปตามริมแม่น้ำ
ผ่านไปราวๆ สองนาที
เว่ยจวินหลานก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เยี่ยหนิง ในสายตาของคุณ ฉันเป็นผู้หญิงใจง่ายเหรอคะ?”
“ไม่ใช่แน่นอนครับ” เยี่ยหนิงตอบอย่างมั่นใจเต็มร้อย
ถ้าหากเว่ยจวินหลานมองเรื่องความสัมพันธ์ชายหญิงเป็นเรื่องฉาบฉวย ด้วยต้นทุนหน้าตาและรูปร่างอย่างเธอ ก็ไม่จำเป็นต้องมาทำงานเป็นเลขาฯ ที่บริษัทเลยสักนิด
ไปเป็นเมียน้อยคนอื่น วันๆ นอนดูซีรีส์จิบชาอยู่บ้านสบายๆ ไม่ดีกว่าเหรอ?