บทที่ 143 การชิงไหวชิงพริบ

บทที่ 143 การชิงไหวชิงพริบ

"งั้นพวกเราไปกันเถอะ พอดีผมก็เริ่มหิวขึ้นมาหน่อยๆ แล้วเหมือนกัน"

แม้จะตอบตกลงไปแล้ว แต่เว่ยจวินหลานก็ยังคงรู้สึกขวยเขินอยู่บ้าง จึงพูดอย่างเหนียมอายว่า "งานยังเหลืออีกนิดหน่อย รออีกสักสองสามนาทีนะคะ"

เยี่ยหนิงเหลือบมองเอกสารบนโต๊ะ พลางนึกขำในใจก่อนจะเอ่ยแซว "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเปิดหน้านี้ค้างไว้ตั้งยี่สิบนาทีแล้ว ผมคงหลงเชื่อไปแล้วจริงๆ"

"พอดีเพิ่งอ่านเสร็จค่ะ ไปกันเถอะ!" เว่ยจวินหลานเขินหน้าแดง รีบเก็บเอกสารให้เรียบร้อยแล้วหยิบกระเป๋าถือลุกขึ้นยืน

ทว่าจังหวะที่เธอกำลังจะเดินอ้อมไปข้างหน้าเยี่ยหนิง กระเป๋าถือของเธอก็ดันไปปัดโดนแก้วน้ำบนโต๊ะจนล้มลง