บทที่ 144 จับมือ

บทที่ 144 จับมือ

บ้านของเว่ยจวินหลานไม่ใหญ่นัก ดูแล้วมีขนาดแค่หกเจ็ดสิบตารางเมตร เป็นห้องชุดขนาดเล็กสองห้องนอนแบบมาตรฐาน

แต่เธอรักความสะอาดมาก ข้าวของในบ้านจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ต้นพลูด่างบนขอบหน้าต่างก็เขียวชอุ่มชุ่มตา

ก้าวเท้าเข้าประตูมาก็ให้ความรู้สึกสว่างไสว สะอาดสะอ้าน อบอุ่นและสบายตาสบายใจ

"เยี่ยหนิง คุณรอแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวฉันไปหยิบรองเท้าแตะใส่ในบ้านมาให้"

เว่ยจวินหลานนั่งลงบนม้านั่งตัวเล็กตรงโถงทางเข้า หลังจากเปลี่ยนใส่รองเท้าแตะแล้ว ก็วิ่งตึ่กๆๆ เข้าห้องน้ำไปหยิบรองเท้าแตะแบบเปิดหัวออกมาอีกคู่หนึ่ง

ตอนที่เธอวางรองเท้าแตะลงข้างเท้าของเยี่ยหนิง มุมปากของเยี่ยหนิงก็กระตุกยิกๆ

เรื่องสีชมพูนี่จะไม่พูดถึงแล้วกัน แต่รองเท้าคู่นี้มันจะเล็กไปหน่อยไหม?

แน่นอนว่าสุดท้ายเยี่ยหนิงก็ยังยอมเปลี่ยนใส่รองเท้าแตะของเว่ยจวินหลาน ถึงจะคับไปหน่อย แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการเดิน

พอเยี่ยหนิงเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ เว่ยจวินหลานก็เดินไปเปิดโทรทัศน์ให้เสร็จสรรพ