กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 155 เลือนหาย (ตอนพิเศษ)
ยามค่ำคืนมืดมิด ทว่าสำหรับหลิงปัวแล้วนับว่าไม่ใช่เรื่องยากลำบาก เหล่าองครักษ์เงาย่อมคุ้นชินกับการเคลื่อนไหวในยามวิกาล
เขาโอบอุ้มร่างในอ้อมแขน ฝีเท้าเร่งรุดมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ซานสุ่ยอย่างรวดเร็ว
หลิงจิ่วหอบหายใจเข้าออกอย่างหนักหน่วงในอ้อมกอดของเขา ได้ยินเสียงทรวงอกกระเพื่อมไหวอย่างแผ่วเบาและไร้เรี่ยวแรงชัดเจน
แขนของหลิงปัวสั่นไหวเล็กน้อย ความหวาดกลัวที่ไม่เคยพานพบมาก่อนถาโถมเข้าใส่จนมืดฟ้ามัวดิน การโอบกอดร่างในอ้อมแขนนี้ เปรียบดั่งการกอดโลกทั้งใบเอาไว้
โลกทั้งใบที่เปราะบาง แตกสลายได้เพียงแค่สัมผัส