กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 133 สายตาอำมหิต
หลิงจิ่วชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มโค้งเว้าแต้มทั่วหัวคิ้วและหางตา จากนั้นก็เดินตามหลังเขาออกไป แขนข้างหนึ่งโอบเอวเขาจากด้านหลัง พลางแนบแก้มชิดกับแผ่นหลังอันอบอุ่น “พี่โป๋ คืนนี้ไปบ้านฉันเถอะนะ”
หลิงปัวไม่แม้แต่จะหยุดฝีเท้า ก้าวเดินต่อไปข้างหน้าอย่างไร้ความลังเล “ไม่ไป”
หลิงจิ่วโอบเอวเขาไว้แน่นแล้วซวนเซก้าวตามไปทีละก้าว ไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด “ไปบ้านฉันเถอะนะ ไปบ้านฉันเถอะ พวกเรากลับมาตั้งหลายวันแล้วก็อยู่แต่บ้านนายตลอด ลานบ้านฉันจะรกร้างหมดแล้ว หญ้าขึ้นสูงเท่าไรแล้วก็ไม่รู้”
“งั้นตอนบ่ายฉันค่อยไปช่วยนายเก็บกวาดให้ นายรอฉันอยู่ที่นี่” หลิงปัวไม่หันกลับไปมอง