เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46 กลับสถานีและยึดเปลวไฟคืน
"ตอนนี้ กลับสถานี"
สิ้นคำพูดของกู้หลินชวน ทั้งสี่คนไม่รั้งรออยู่อีกแม้แต่วินาทีเดียว อาศัยความโกลาหลที่ไอน้ำและเปลวไฟกระจายปั่นป่วนอยู่ตรงทางออกฝั่งตะวันตก รีบแนบชิดกำแพงพังแล้วลัดตัดตรงไปยังสถานีเสบียง
ถนนสายนี้ไม่ได้แค่โกลาหลธรรมดาอีกต่อไปแล้ว
ทั้งเปลวไฟ สายน้ำ กลุ่มควัน หมาเถ้า และเงาร่างผู้คนต่างพันตูกันจนยุ่งเหยิง ใครที่ช้าไปแม้แต่ก้าวเดียวก็จะถูกแรงปะทะระลอกถัดไปกลืนกินทันที
ทางฝั่งทางออกฝั่งตะวันตก เดิมทีพวกโกดังสนิมดำกำลังอาศัยเปลวไฟรุกคืบกดดันเข้ามา ดูราวกับกำลังจะฉีกแหวกถนนช่วงหน้าสถานีเสบียงให้แตกออก
ทว่าหมากของกู้หลินชวนเมื่อครู่กะทันหันเกินไป ท่อแยกดับเพลิงร้างสายเดียวซัดลูกไฟที่โหมแรงที่สุดจนแตกกระจาย แถมกองเชื้อเพลิงสำรองด้านหลังก็ถูกจุดไฟซ้ำขึ้นมาอีก จนเท่ากับตัดจังหวะของพวกมันขาดออกเป็นสองท่อน
ข้างหน้าก็ต้องดับไฟ ข้างหลังก็ต้องรีบไปกู้
ไม่มีใครกล้าพูดว่าตัวเองไร้ช่องโหว่ในเวลาแบบนี้หรอก
กู้หลินชวนอุ้มกระบอกขนย้ายเดินอยู่ตรงกลางพอดี ฝีเท้ารวดเร็วอย่างน่าตกใจทว่ามั่นคงไม่โอนเอนเลยแม้แต่น้อย