เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39 ยามถอยกลับ เจอคมมีด
ท่อสูบน้ำร้างมืดมิดยิ่งกว่าตอนขามาเสียอีก
ไม่ใช่เรื่องของแสงสว่าง
แต่เป็นเพราะความตึงเครียดในอกของทุกคนถูกดึงจนขึงตึงเสียจนกระทั่งแสงไฟเย็นสลัวที่ห่อผ้าอยู่ข้างหน้ายังให้ความรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก
ถังเซียวเดินนำอยู่หน้าสุดโดยแบกซ่งหรงไว้บนหลัง ฝีเท้าของเขามั่นคงพอตัว ทว่ากลิ่นบนตัวซ่งหรง—ซึ่งคละเคล้าไปด้วยกลิ่นเลือด หมอกฆ่าเชื้อชำระล้าง และสนิมเย็น—ลอยอบอวลเลียบผนังท่ออันคับแคบจนทำเอาอกแน่นอึดอัดไปหมด
ฉินเหยียนคอยระวังหลัง คมมีดในมือไม่เคยเก็บเข้าฝัก
หนิงหลานกำกุญแจปรับเสถียรแรงดันไฟฟ้ากับแท่งเก็บข้อมูลไว้แน่นจนนิ้วแข็งเกร็ง ทว่าเธอไม่ได้เอ่ยคำใด เพียงก้มหน้าเบียดตัวคืบคลานตามหลังกู้หลินชวนไปข้างหน้า
ทุกคนต่างรู้ดีว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่ว่าไอ้พวกในโถงทางเดินรองจะไล่ตามมา
ประตูบานนั้นเปลี่ยนกลับเป็นสีแดงอีกครั้ง และหมอกพ่นก็ปกคลุมพื้นที่เอาไว้จนมิด ต่อให้ตัวไต่ผนังด้านในจะยังไม่ละลายกลายเป็นโคลนไปจนหมด ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้มันก็ไม่มีทางฝืนดันกลไกประตูคลานออกมาได้หรอก
สิ่งที่พวกเขากลัวที่สุดในตอนนี้คือคนด้านนอกต่างหาก