เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 38 ปะทะกันตรงช่องประตู
เมื่อมือข้างนั้นตะกุยเกาะลงบนช่องประตู ลมหายใจของทั้งสี่คนก็พลันเกร็งตึงขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน
นั่นไม่ใช่มือของซากศพ
และไม่ใช่เนื้อตายที่ถูกหมอกฆ่าเชื้อชำระล้างกัดกร่อนจนเน่าเปื่อยและกระตุกเกร็ง
แม้ว่านิ้วทั้งห้านั้นจะสั่นเทาอย่างรุนแรง ทว่ายังคงมีเรี่ยวแรงของคนเป็น ซอกเล็บอัดแน่นไปด้วยเลือดสีดำและโคลนสีเทา ส่วนง่ามนิ้วหัวแม่มือก็ถลอกฉีกเป็นรอยลึกจนเห็นกระดูก เห็นได้ชัดว่าฝ่าฟันออกมาจากส่วนลึกของโถงทางเดินรองตลอดทาง
"ข้างนอก... ยังมีคนเป็นอยู่ไหม..."
เสียงนั้นแหบพร่าราวกับกระดาษทรายขัดเหล็ก ค่อย ๆ เล็ดลอดออกมาทีละนิดจากด้านหลังช่องประตู ไม่ใช่สำเนียงของตลาดมืด และไม่ใช่ภาษาข้างถนนของพวกโกดังสนิมดำ หากแต่ฟังดูเหมือนคนจากจุดวิจัยที่ขลุกอยู่ในห้องอุปกรณ์เป็นเวลานานเสียมากกว่า—คำพูดอ่อนแรง ทว่าน้ำเสียงตรงไปตรงมา
หนิงหลานจำได้เป็นคนแรก สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปฉับพลัน
"เป็นคนจากจุดวิจัยค่ะ!"
กู้หลินชวนไม่ได้ตอบในทันที