เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37 สายเบ็ดเผยตัว
เมื่อท้องฟ้าสว่างโร่จนหมดแล้ว สถานีเสบียงหลินเจียกลับเงียบสงัดยิ่งกว่าตอนกลางคืนเสียอีก
ความเงียบสงัดนี้ไม่ใช่เพราะไม่มีคนอยู่
แต่เป็นเพราะทุกคนกำลังเคลื่อนไหว ทว่าต่างก็กดเสียงของตัวเองให้เบาลง ราวกับคันธนูที่ถูกง้างจนสุด ไม่ยอมปล่อยให้สายธนูสั่นไหวเกินความจำเป็นแม้แต่นิดเดียว
ประตูใหญ่ยังคงเปิดไฟสว่างตามปกติ แนวเขตฟอกสภาพแวดล้อมยังคงทำงาน ป้ายไม้ของเขตรอตรวจถูกตั้งตรงขึ้นอีกครั้ง และตรงช่องอาหารร้อนถึงกับก่อไฟตั้งเตาขึ้นด้วย
ทันทีที่ข้าวต้มในหม้อเดือดพล่านและไอน้ำสีขาวพวยพุ่งขึ้น กลิ่นหอมของข้าวก็โชยไปไกลถึงครึ่งค่อนถนน
ดวงตาเหล่านั้นที่ซ่อนตัวอยู่ตามกำแพงพัง รถยนต์ร้าง และซอกหลืบของตึกถล่มด้านนอก ขอแค่ไม่ได้ตาบอด ต่างก็ต้องคิดกันหมด —— สถานีเสบียงยังคงเหมือนปกติทุกวัน
ทว่าทุกคนภายในสถานีต่างรู้ดีว่าวันนี้ไม่ใช่วันปกติ
ข้าวต้มหม้อนี้ของวันนี้ไม่ได้ต้มไว้เพื่อปลอบประโลมขวัญกำลังใจผู้คน
แต่มันต้มไว้ให้ไอ้พวกสารเลวข้างนอกนั่นดมต่างหาก