เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 29 เมื่อแนวเขตสว่างขึ้น ใครล้ำเส้นคนนั้นร่วงก่อน
ตลอดชั่วโมงแรกหลังวงแหวนฟอกสภาพแวดล้อมสว่างขึ้น สถานีเสบียงหลินเจียกลับเงียบสงัดลงยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
ม่านกั้นโปร่งแสงสีจางด้านนอกประตูทำหน้าที่ราวกับแนวเขตล่องหน โอบคลุมประตูเหล็ก พื้นถนน และตรอกด้านหลังอีกครึ่งหนึ่งเอาไว้อย่างแผ่วเบา เครื่องปั่นไฟยังคงส่งเสียงหึ่งต่ำ แผงวงจรในห้องเก็บของยังคงทำงานเสถียร และน้ำในถังกรองน้ำแม้จะไหลแผ่วลงแต่ก็ยังไม่ขาดสาย ทว่าทุกคนในสถานีต่างรู้ดีว่าความเงียบสงัดนี้ไม่ใช่จุดจบ หากแต่เป็นลมหายใจที่ถูกกดข่มเอาไว้ก่อนพายุลูกใหม่จะถาโถมเข้ามา
เฉียวซานนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเครื่องปั่นไฟ แตะสัมผัสอุณหภูมิตัวเครื่องแล้วสีหน้าเคร่งขรึมลงไม่น้อย "เถ้าแก่กู้ อัตราการกินน้ำมันเร็วกว่าตอนกลางวันไปอีกช่วงใหญ่เลย พอเปิดวงแหวนฟอกสภาพแวดล้อมขึ้นแล้ว อย่างมากก็ยื้อได้อีกแค่คืนครึ่งเท่านั้น ถ้ามีคนมาจ้องคุมเชิงแล้วลากยื้อแข่งกับเปลือกป้องกันของเราจริง ๆ เครื่องจักรอาจจะไม่ใช่สิ่งสุดท้ายที่โดนลากจนพังตายไปก่อนนะ"
"ฉันรู้" กู้หลินชวนยืนอยู่ข้างประตู มองไปยังถนนที่เพิ่งถูกดันขอบออกไปอีกนิดนอกวงแหวนฟอกสภาพแวดล้อม "เพราะอย่างนั้นไง คืนนี้พวกเราถึงตั้งรับเฉย ๆ อย่างเดียวไม่ได้"
"แล้วจะให้ตั้งรับยังไงอีกล่ะ?" อาเปียวพาดท่อเหล็กไว้บนบ่า สีหน้าเต็มไปด้วยความกระหายอยากออกไปซัดคนเต็มแก่ "ไอ้พวกสารเลวตลาดมืดยิงแค่สองนัดก็หดหัวกลับไปแล้ว ฉันยังรอให้พวกมันโผล่หัวออกมาอีกทีจะได้ฟาดให้ยับอยู่เลย"