เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30 นับถอยหลังแกนความเย็น
หลังประโยคที่ว่า "ห้องแกนความเย็น... สี่สิบแปดชั่วโมง..." บนวิทยุสื่อสารขาดหายไป กระทั่งเสียงคำรามของเครื่องปั่นไฟในสถานีเสบียงหลินเจียก็ดูราวกับจะจมดิ่งลงในพริบตา
นอกประตู แนวเขตฟอกสภาพแวดล้อมยังคงส่องสว่างอย่างมั่นคง ม่านบางสีขาวอมเทาช่วยกดพื้นถนนหย่อมเล็กใต้แสงไฟให้สะอาดตาขึ้นอีกหน่อย ทำให้คนไม่กี่คนในเขตรอตรวจที่หนีตายมาจริง ๆ ได้พักหายใจหายคอกันเสียที
ทว่าสำหรับทุกคนในสถานีที่เข้าใจความหมายของถ้อยคำเหล่านั้นอย่างแท้จริง หัวใจต่างก็ดิ่งวูบลงพร้อมกัน
หนิงหลานเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก น้ำเสียงเกร็งตึง "ไม่ใช่การนับถอยหลังธรรมดาค่ะ ทันทีที่ห้องแกนความเย็นเข้าสู่ระบบล็อกตัวเอง ระบบควบคุมอุณหภูมิรอบนอกจะปิดตัวลงก่อน และแกนความเย็นข้างในไม่ปิดผนึกตัวเองโดยอัตโนมัติก็จะพังใช้การไม่ได้ไปเลย ของชิ้นนั้นไม่ใช่แบตเตอรี่ แต่มันคือหัวใจของสถานีฐานปรับสภาพคลื่นเถ้าถ่านทั้งระบบ ถ้าไม่มีมัน แผงวงจรกับโมดูลเชื่อมต่อก็เป็นแค่เปลือกกลวงเปล่า ตอนนี้โหนดฟอกสภาพแวดล้อมยังพอฝืนทนไปได้สักพัก แต่ยื้อไปนานกว่านี้ไม่ได้หรอกค่ะ"
เฉียวซานเหลือบมองไปทางเครื่องจักรโดยไม่รู้ตัว "นานแค่ไหนถึงจะเรียกว่านานเกินไป?"
หนิงหลานกัดฟันตอบ "ถ้าว่าตามระบบสายไฟชั่วคราวชุดปัจจุบัน ภายในสามวันยังพอไหวค่ะ เกินกว่านั้นทั้งอัตราการกินไฟของโมดูล ความร้อนของโหนด และภาระโหลดของแผงวงจรจะพุ่งสูงขึ้นทั้งหมด ถ้าไม่มีแกนความเย็นมาช่วยรองรับความเสถียร ระบบชุดนี้จะไหม้พังไม่ช้าก็เร็ว"