เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 28 คืนนี้จุดสว่างขึ้นก่อนสักหนึ่งชั้น
เมื่อถุงสินค้าจากโรงละครเก่าใบนั้นถูกวางลงบนเคาน์เตอร์ ลมหายใจของทุกคนภายในสถานีเสบียงหลินเจียก็พลันหนักหน่วงขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย
เครื่องปั่นไฟส่งเสียงหึ่งต่ำ แผงวงจรสีเทาเงินในห้องเก็บของยังคงทำงานอย่างเสถียร และเส้นระดับน้ำข้างถังกรองน้ำยังคงไม่ขาดสาย
ทว่าเมื่อเทียบกับสิ่งเหล่านี้ สิ่งที่ทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตาไปได้จริง ๆ ก็ยังคงเป็นโมดูลเชื่อมต่อสองชุดนั้นกับโหนดฟอกสภาพแวดล้อมต้นแบบทรงเพรียวชิ้นนั้น
หนิงหลานไม่แม้แต่จะเช็ดมือให้สะอาด รีบปราดเข้าไปริมเคาน์เตอร์ในห้องเก็บของแล้วไล่ตรวจดูหมายเลขประจำเครื่องบนตัวเรือนโมดูลทีละชิ้น
เฉินต้วนก้มตัวลงครึ่งหนึ่ง แผลตรงเอวยังคงปวดจนใบหน้าซีดเผือด ทว่ายามจ้องมองช่องเชื่อมต่อเหล่านั้น แสงในดวงตากลับสว่างวาบจนน่าตกใจ
"ต่อได้ครับ" เขากลืนน้ำลายลงคอเฮือกหนึ่ง "คืนนี้อย่างน้อยก็ต่อได้หนึ่งชุด"
"พอต่อแล้วมันทำอะไรได้บ้าง?" อาเปียวอดเอ่ยถามขึ้นก่อนไม่ได้
หนิงหลานเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเกร็งตึง "ถ้าต่อโมดูลเชื่อมต่อแค่ชุดเดียวแล้วจับคู่กับโหนดฟอกสภาพแวดล้อมชิ้นนี้ แผงวงจรจะดึงวงแหวนฟอกสภาพแวดล้อมรอบนอกขนาดเล็กขึ้นมาได้ก่อน ระยะไม่ได้กว้างนัก อย่างมากก็ครอบคลุมถนนหน้าประตูสายนี้กับตรอกด้านหลังอีกครึ่งหนึ่ง แต่มันกดกลิ่นคาวเถ้าถ่าน ลดการปนเปื้อน และลดทอนความอยากเข้าใกล้ของฝูงซากศพเถ้าถ่านได้"
"แบบนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับสวมเกราะอีกชั้นไว้ด้านนอกสถานีเสบียงเลยไม่ใช่เหรอ?" แววตาของโจวเจิ้นสว่างวาบขึ้น