เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 25 การไปสะพานตะวันออกคราวนี้ แผงวงจรแกนหลักฉันก็จะเอา และห้ามขาดคนไปแม้แต่คนเดียว
เสียงคำรามของเครื่องปั่นไฟยังคงดังกระหึ่มแผ่วเบาอยู่ตรงทางเข้าสถานีเสบียง
แสงไฟสว่างไสว น้ำในถังกรองน้ำไหลอย่างสม่ำเสมอ และจุดแสงสีเขียวบนวิทยุสื่อสารเก่าก็ราวกับตะปูที่ตอกตรึงแน่นอยู่ตรงขอบเคาน์เตอร์ มอบความมั่นใจให้คำว่า "สถานีเสบียงหลินเจีย" อย่างแท้จริง เพราะเหตุนี้ ตอนที่กู้หลินชวนนำคนออกไป ทุกคนในสถานีแม้จะใจเต้นระทึกแทบหลุดขึ้นมาจุกคอหอย แต่ก็ไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนครั้งก่อนแล้ว
นี่ไม่ใช่การบุ่มบ่ามพุ่งออกไปอย่างไร้จุดหมาย
นี่คือภารกิจช่วยเหลือภายนอกอย่างแท้จริงครั้งแรกนับตั้งแต่สถานีเสบียงมีไฟฟ้าใช้
กู้หลินชวนพกมีดติดตัว แล้วหันกลับมาทิ้งคำสั่งไว้เพียงประโยคเดียว "ถ้าผ่านไปสี่สิบนาทีแล้วยังไม่มีสัญญาณตอบกลับ ล็อกประตู เปิดไฟไว้ และอย่าดับเครื่องเด็ดขาด"
สวี่จือเซี่ยยืนอยู่ข้างตู้ยา น้ำเสียงเย็นเฉียบ "คุณช่วยคนกลับมา ที่เหลือฉันจัดการเอง"
หลินเสี่ยวม่านกอดสมุดลงทะเบียนไว้แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น "พี่กู้ ฉันจดบันทึกการออกปฏิบัติการเรียบร้อยแล้ว ใครออกไป ใครอยู่เฝ้าสถานี ใครเฝ้าประตู—เขียนไว้หมดแล้ว ถ้าใครกล้ามาก่อเรื่องตอนพี่ไม่อยู่ ฉันจะจดชื่อไว้แล้วจัดการมันก่อนเลย!"
ฉินเหยียนพิงกรอบประตู ควงมีดสั้นเล่นระหว่างนิ้วมือ "ไปเถอะ วางใจได้ ถ้าเสียประตูไป ฉันจะเอาหัวตัวเองไปแขวนไว้บนป้ายกฎเลย"
กู้หลินชวนไม่พูดอะไรมากอีก เขาพาโจวเจิ้น ลู่เฟิง และถังเซียวฝ่าแดดยามบ่ายมุ่งตรงไปยังสะพานตะวันออกทันที