เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 24 วันนี้เครื่องนี้ต้องเดินเครื่อง ใครกล้าตัดไฟ ฉันจะตัดทางมันก่อน
หลังเสียงเรียกขอความช่วยเหลือขาด ๆ หาย ๆ จากวิทยุสื่อสารเก่าเงียบลง สถานีเสบียงหลินเจียก็ตกอยู่ในความเงียบงันไปสามวินาทีเต็ม ๆ
ไม่ใช่ว่าไม่มีใครพูด
แต่เพราะสมองของทุกคนถูกฟาดกระแทกอย่างหนักหน่วงด้วยถ้อยคำไม่กี่คำนั้น "เจ้าหน้าที่ที่เหลือของจุดวิจัย" "แผงวงจรแกนหลัก" และ "ไฟฟ้าเสถียรและเงื่อนไขทางการแพทย์"
ยังไม่ทันได้ต่อเครื่องปั่นไฟเข้าที่จริง ๆ ของทั้งคันรถก็จอดรออยู่หน้าสถานีเสบียงแล้ว กล่องจุดชนวนระเบิดที่เพิ่งรื้อออกยังคงถูกโยนทิ้งไว้ตรงลานโล่งสุดถนน และในจังหวะนี้เอง วิทยุสื่อสารก็ดันส่งเสียงขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ที่เหลือของจุดวิจัยเข้ามาพอดี
มันบังเอิญเกินไป ราวกับคมมีดที่จ่ออยู่ตรงลำคอ
ลู่เฟิงเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก น้ำเสียงกดต่ำอย่างมาก "เถ้าแก่กู้ ถ้าข่าวนี้เป็นเรื่องจริง มูลค่าของมันมหาศาลจนแทบบ้าเลยนะ แต่ก็เพราะมันมีค่าขนาดนี้นี่แหละ โกดังสนิมดำเองก็น่าจะได้กลิ่นเหมือนกัน"
"พวกมันอาจจะไม่ได้ยินก็ได้นะ" ฉินเหยียนขมวดคิ้ว "วิทยุสื่อสารเก่าเครื่องนั้นมันติด ๆ ดับ ๆ อยู่ตลอดไม่ใช่เหรอ?"