เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 26 แผงวงจรอยู่ในมือแล้ว ส่วนเนื้ออีกสองชิ้นที่เหลือ ฉันจะงัดออกมาจากปากตลาดมืดเอง
หลังจากโซ่วหลางถูกลากตัวกลับมาที่สถานีเสบียง กลิ่นคาวเลือดตรงทางเข้าก็พลันเข้มข้นขึ้นอีกส่วนในทันที
ด้านนอก เครื่องปั่นไฟยังคงส่งเสียงหึ่งต่ำ แสงไฟขาวสว่างและนิ่งเสถียรกว่าปกติ
สายน้ำรินไหลในถังกรองน้ำไม่เคยหยุดลง และไฟสีเขียวของวิทยุสื่อสารเก่าข้างเคาน์เตอร์ก็ยังคงสว่างอยู่ตลอด
กล่องสีดำที่หนิงหลานนำกลับมาวางอยู่ตรงกลางเคาน์เตอร์พอดี แผงควบคุมแกนหลักหมายเลขหนึ่งสีเทาเงินถูกยึดตรึงอยู่ภายในโครงกันกระแทก ดูราวกับกระดูกชิ้นหนึ่งที่ยังไม่ตื่นขึ้นอย่างแท้จริง—เงียบงัน ทว่าหนักอึ้งเสียจนผู้คนไม่อาจละสายตาได้
อารมณ์ของทุกคนในสถานีต่างถูกแผงวงจรชิ้นนี้ปลุกเร้าจนฮึกเหิมขึ้นมาอย่างรุนแรง
ทว่ากู้หลินชวนไม่ได้เข้าไปวนเวียนดูแผงวงจรก่อนเป็นอันดับแรก กลับหันไปมองโซ่วหลางที่นอนอยู่บนพื้นข้างประตูก่อน
หมอนี่ถูกลากตัวกลับมาตลอดทาง ใบหน้าครึ่งซีกบวมเป่งราวกับแป้งหมักขึ้นฟู และเนื้อหนังตรงบ่ากับลำคอที่ถูกตัวกลายพันธุ์ฉีกเหวอะหวะยังคงมีเลือดซึมไหลอยู่ไม่หยุด
ทว่าดวงตาคู่นั้นยังคงมืดหม่นอำมหิต ราวกับหมาป่าที่ถูกกัดแหว่งไปครึ่งตัวแต่ก็ยังไม่ยอมตาย
"อย่าเพิ่งปล่อยให้มันตาย" กู้หลินชวนเอ่ย