เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23 กฎของสถานีเพิ่งจะมั่นคง แต่เครื่องปั่นไฟเครื่องแรกต้องเดินเครื่องตามเงื่อนไขของฉัน
หลังจากทีมโกดังสนิมดำล่าถอยไป ด้านนอกสถานีเสบียงหลินเจียก็เงียบสงัดลงไปสิบห้านาทีเต็ม ๆ
นั่นไม่ใช่ความเงียบสงบของความโล่งอก
หากแต่เป็นความเงียบงันในยามที่หลังจากซัดกันอย่างดุเดือด ทุกคนยังคงไม่ได้สติจากการปะทะกันซึ่งหน้าของขุมกำลัง
หมอกยามเช้าด้านนอกจางหายไปเกือบหมดแล้ว ของเหลวสีเทาและเสาไฟถนนที่หักโค่นซึ่งตัวแม่ทิ้งไว้เมื่อคืนยังคงนอนขวางอยู่ริมทาง และคราบเลือดด้านนอกประตูเหล็กก็เปรอะเปื้อนด่างพร้อย ทำให้ถนนสายนี้ดูราวกับเพิ่งถูกชะล้างอย่างรุนแรงจนยับเยิน
ทว่าท่ามกลางความเละเทะนี้เอง แสงไฟของสถานีเสบียงยังคงสว่างไสว ป้ายกฎยังคงตั้งตระหง่าน กระดานตารางเวรเฝ้ายามก็ถูกแขวนขึ้นเรียบร้อยแล้ว กระทั่งห้องเก็บของยังขยายลึกเข้าไปด้านในอีกช่วงหนึ่งเมื่อเทียบกับเมื่อคืน
สถานีแห่งนี้ปักหลักยืนหยัดได้อย่างมั่นคงแล้วจริง ๆ
หลินเสี่ยวม่านกอดสมุดลงทะเบียนไว้ เธอจ้องมองกระดานตารางเวรแผ่นใหม่อยู่นาน ก่อนจะอดหันไปมองทางประตูห้องเก็บของไม่ได้ ดวงตาทอประกายสว่างไสวจนน่าตกใจ "พี่กู้ ที่นี่ดูไม่เหมือนที่หลบภัยเอาชีวิตรอดชั่วคราวอีกต่อไปแล้วจริง ๆ นะ"
"เดิมทีมันก็ไม่ควรจะเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว" กู้หลินชวนยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ ทว่าสายตาของเขาไม่ได้จับจ้องอยู่ที่กระดานแผ่นใหม่ กลับทอดมองไปยังหลี่ซุ่นที่ยังคงคุกเข่าอยู่ใต้ป้ายกฎแทน
ตอนที่ทีมโกดังสนิมดำจากไป พวกมันไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง