เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22 อยากจะฮุบสถานีฉันงั้นเหรอ? งั้นคุกเข่ารับคนของแกกลับไปก่อน
ฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง ทว่ากลิ่นคาวเลือดหน้าสถานีเสบียงหลินเจียยังคงไม่จางหายไปจนหมด
ของเหลวสีเทาที่ตัวแม่ทิ้งไว้เมื่อคืนจับตัวเป็นคราบดำแข็งกรังอยู่บนถนน เสาไฟถนนที่หักโค่นนอนขวางอยู่ริมทาง และซากศพไม่กี่ร่างที่ยังลากออกไปได้ไม่ไกลนักก็นอนพับเกะกะอยู่ข้างรถยนต์ร้าง ทำให้ถนนสายนี้ดูราวกับเพิ่งผ่านสมรภูมิอันดุเดือดมาหมาด ๆ
ทว่าท่ามกลางความเละเทะนี้เอง แสงไฟของสถานีเสบียงกลับยังคงสว่างไสว และตัวอักษรสี่ตัวว่า "สถานีเสบียงหลินเจีย" เหนือกรอบประตู ยามสะท้อนกับม่านหมอกยามเช้า กลับแผ่กลิ่นอายแห่งความดื้อรั้นทรหดออกมาแทน
ผู้คนภายในสถานีแทบไม่ได้หลับนอนกันเลยตลอดทั้งคืน
หลินเสี่ยวม่านจัดเรียงป้ายทั้งสามแผ่นใหม่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสางดี
ด้านซ้ายคือป้ายกฎ ตรงกลางคือป้ายอันดับความดีความชอบการเฝ้าร้านเมื่อคืน และด้านขวาคือป้ายผู้ฝ่าฝืนที่เพิ่งเขียนขึ้นใหม่ หลินเสี่ยวม่านเขียนชื่อหลี่ซุ่นลงไปอย่างหนักแน่นตรงบรรทัดบนสุด ตามด้วยข้อความอีกหนึ่งบรรทัด—ขายข่าวกรองภายในสถานี ขึ้นบัญชีดำถาวร จัดการต่อหน้าสาธารณะ
ใต้ป้ายกฎยังคงมีคนสองคนคุกเข่าอยู่
คนหนึ่งคือหลี่ซุ่นที่ถูกมัดไว้แน่นหนา ใบหน้าซีดเผือด ข้อมือบวมเป่งราวกับซาลาเปา ส่วนอีกคนคือมือหน้าไม้ของทีมโกดังสนิมดำที่ถูกจับตัวได้เมื่อคืน ในปากถูกยัดเศษผ้าอุดไว้ เนื้อตัวฟกช้ำสะบักสะบอม ดวงตาถลึงจ้องออกไปนอกประตูอย่างดุร้าย