เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 21 คืนนี้ใครกล้าหยั่งเชิงสถานีเสบียง ฉันจะสับมือมันทิ้งก่อน
คำพูดของถังเซียวที่ว่า "บนดาดฟ้ามีคน" ทำให้บรรยากาศที่เพิ่งผ่อนคลายลงกลับมาตึงเครียดขึ้นในพริบตา
ศพด้านนอกยังเก็บกวาดไม่เสร็จ และของเหลวสีเทากลิ่นคาวคลุ้งที่ทิ้งไว้หลังตัวแม่ล่าถอยก็ยังคงส่งกลิ่นตลบอยู่บนพื้น ทว่าแสงไฟภายในสถานีกลับส่องสว่างอย่างมั่นคงแล้ว สาดส่องตัวอักษรสี่ตัวว่า "สถานีเสบียงหลินเจีย" จนขาวเด่น ยิ่งเป็นเช่นนี้ เงาร่างทั้งสองบนยอดตึกสูงก็ยิ่งดูบาดตามากขึ้นเท่านั้น
พวกเขาไม่ได้กำลังหนีตาย
และไม่ได้หลงเข้ามาโดยบังเอิญ
พวกเขายืนนิ่งเกินไปและจ้องมองนานเกินไป ในมือถือของคล้ายกล้องส่องทางไกลหรือไม่ก็หน้าไม้—เห็นได้ชัดว่ากำลังมาดูลาดเลาสถานที่
หลินเสี่ยวม่านกอดสมุดลงทะเบียนไว้ พลางกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว "พี่กู้ พวกเราหรี่ไฟลงก่อนดีไหม?"
"ไม่ต้องหรี่" กู้หลินชวนยืนอยู่ข้างประตู แววตาเย็นเยียบดุดัน "มีแต่ตอนไฟเปิดอยู่เท่านั้นกฎถึงจะสว่างตาม การหรี่ไฟตอนนี้ไม่ใช่การอ่อนข้อ แต่เป็นการบอกพวกมันว่าที่นี่กำลังกลัว"
ด้วยคำพูดนั้น จิตใจที่เริ่มสั่นคลอนอยู่บ้างของผู้คนในสถานีก็มั่นคงขึ้นอีกเล็กน้อย
ลู่เฟิงเองก็หรี่ตามองไปยังดาดฟ้าฝั่งตรงข้ามอยู่ไม่กี่วินาที สีหน้าค่อย ๆ ขรึมลงทีละนิด "ไม่ใช่พวกหาเสบียงอิสระ"