เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 20 หลังคืนนี้ ที่นี่ไม่ใช่ร้านสะดวกซื้ออีกต่อไป
ยามเสียงตะโกนจากด้านนอกลอดเข้ามา ทุกคนภายในร้านยังไม่ทันได้หอบหายใจให้เต็มปอดดีนัก
เพิ่งซัดตัวแม่จนล่าถอยไปหมาด ๆ ในอากาศยังคงคละคลุ้งด้วยกลิ่นเหม็นไหม้ฉุนจมูกปะปนกับกลิ่นของเหลวเถ้า และเสาไฟถนนที่หักโค่นนอกผนังด้านข้างก็ยังคงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด
ทว่าเมื่อเทียบกับคลื่นสีดำเมื่อครู่ที่เกือบจะฝังกลบร้านทั้งร้าน เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นมาจากส่วนลึกของถนนในตอนนี้กลับแฝงความหมายที่แตกต่างออกไป
ไม่ใช่การเข่นฆ่า แต่เป็นการหยั่งเชิง
ไม่ใช่สัตว์ประหลาด แต่เป็นคน
หลินเสี่ยวม่านกอดสมุดลงทะเบียนไว้ ปฏิกิริยาแรกไม่ได้ดีใจ แต่สีหน้ากลับตึงเครียดขึ้นมาทันที "พี่กู้ พวกเรายังจะเปิดประตูอีกเหรอ?"
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ลมหายใจที่เพิ่งผ่อนคลายลงไปเล็กน้อยในร้านก็ถูกกระชากกลับขึ้นไปแขวนค้างอีกครั้ง
จริงด้วย คนที่มาด้านนอกคือมนุษย์
ทว่าในวันสิ้นโลก บางครั้งคนก็รับมือยากยิ่งกว่าสัตว์ประหลาดเสียอีก