เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 19 ตัวใหญ่ของจริงมาถึงแล้ว คืนนี้ใครถอยต้องตาย
เมื่อเสียงคำรามต่ำจากสุดถนนแผ่กดดันเข้ามา ทุกคนต่างรู้สึกราวกับหัวใจถูกใครบางคนบีบกำเอาไว้แน่น
มันไม่ใช่เสียงกรีดร้องแหลมของตัวกลายพันธุ์ธรรมดา และไม่ใช่เสียงหอนโหยหวนสับสนวุ่นวายอย่างฝูงซากศพทั่วไป
เสียงนั้นหนักหน่วงและทุ้มทึบกว่ามาก ราวกับอสูรร้ายมหึมาบางตนกำลังลากคลื่นเถ้าถ่านทั้งผืนบดขยี้คืบคลานเข้ามาข้างหน้า
ซากศพเดินได้ไม่กี่ตัวตรงหน้าร้านสะดวกซื้อที่เดิมทีถูกแสงไฟทำให้แตกกระเจิงต่างชะงักนิ่งลงพร้อมกันเมื่อได้ยินเสียงคำรามนี้ จากนั้นราวกับถูกเส้นด้ายบางอย่างดึงรั้งกลับมา พวกมันก็พุ่งถลาเข้าหาแสงไฟอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง
"มีตัวที่ใหญ่กว่านี้จริง ๆ ด้วย!" เสียงของอาเปียวเปลี่ยนจนเพี้ยนไป
โจวเจิ้นแทงมีดทะลุลำคอซากศพเดินได้ที่เบียดติดหน้าต่างเข้าไปตรง ๆ พลางกัดฟันสบถ "ไม่ต้องโวยวาย! ยันพวกตรงหน้าไว้ก่อน!"
กองไฟตรงสุดถนนยังคงลุกโชนอยู่
ตัวกลายพันธุ์สายสั่งการที่ติดอยู่ในกองไฟยังไม่ตายสนิท ร่างครึ่งซีกที่ไหม้เกรียมยังคงกระตุกเกร็งอยู่บนพื้น พร้อมเสียงกรีดร้องแหลมเสียดหูที่เค้นลอดออกมาจากลำคอไม่ขาดสาย
และเสียงร้องเหล่านี้นี่เองที่ดูราวกับกำลังนำทางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าจากส่วนลึกของความมืดมิด