เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 16 เตียงคืนนี้ไม่ได้มีไว้ให้คนหมัดใหญ่ที่สุดนอน
แสงไฟของร้านสะดวกซื้อริมถนนเปิดสว่างอยู่ตลอดทั้งคืน
ด้านนอกสายลมพัดหอบฝุ่นผง ป้ายถนนหักพังตรงหัวมุมส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังลั่นท่ามกลางลมแรง ขณะที่นาน ๆ ครั้งจะมีฝูงซากศพลากเท้าเดินผ่านไปในระยะไกล
ทว่าตราบใดที่แสงไฟดวงนั้นยังคงสว่างอยู่ พื้นที่เล็กจ้อยตรงนี้ก็ราวกับผืนดินแห่งชีวิตที่ถูกเฉือนแยกออกมาจากแดนรกร้างอย่างดื้อ ๆ
ทว่าภายในร้าน บรรยากาศกลับตึงเครียดยิ่งกว่าตอนกลางวันเสียอีก
พื้นที่พักผ่อนที่เพิ่งปลดล็อกไม่ได้มีขนาดใหญ่นัก ห้องเก็บของด้านหลังถูกเคลียร์พื้นที่แล้ววางเตียงชั่วคราวลงไปหลายหลัง
เตียงกระดานไม้ปูทับด้วยฟูกบาง ๆ หนึ่งชั้น—ห่างไกลจากคำว่านุ่มสบายนัก ทว่าในวันสิ้นโลก แค่ได้เอนตัวลงนอนหลับตาสักงีบก็มากพอจะทำให้ผู้คนตาร้อนผ่าวยิ่งกว่าเห็นอาหารกระป๋องสักลังแล้ว
และเพราะเหตุนี้เอง ทันทีที่ตั้งเตียงเสร็จ ปัญหาก็ตามมาถึงตัว
หลินเสี่ยวม่านกอดสมุดลงทะเบียนยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ น้ำเสียงเร่งดังขึ้นกว่าปกติหลายระดับ "อย่ามามุงกันหมด! คนที่จะค้างคืนต้องลงทะเบียนก่อน มาทีละคน! พี่กู้ยังจัดสรรที่พักคืนนี้ไม่เสร็จ ห้ามใครแอบมุดเข้าไปด้านหลังเด็ดขาด!"
แม้ปากจะตะโกนเสียงแข็ง ทว่าโคนหูของเธอกลับแดงก่ำไปหมด