เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 คืนนี้นอนบนเตียงได้ แต่ที่นอนต้องจ่ายเงิน
หลังจากการซื้อขายของลู่เฟิงเสร็จสิ้น บรรยากาศภายในร้านสะดวกซื้อก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
คนที่เดินเข้าร้านมาก่อนหน้านี้ส่วนใหญ่เป็นผู้รอดชีวิตธรรมดาที่หิวโซ บาดเจ็บ หรือไม่ก็วิ่งหนีตายจนหมดแรง
แต่กลุ่มของลู่เฟิงแตกต่างออกไป พวกเขาเป็นคนประเภทที่ออกไปฆ่าสัตว์ประหลาดข้างนอก หาเสบียง และเอาชีวิตรอดด้วยแก่นคริสตัลได้จริง ๆ
แม้แต่คนระดับนี้ยังยอมจ่ายตามราคามาตรฐานเพื่อซื้อข้าวต้ม น้ำ และยา ซ้ำยังเอ่ยปากขอคุยเรื่องส่งของให้ร้านในวันข้างหน้าก่อนอีกด้วย พอเห็นดังนั้น ความคิดลังเลในใจของคนที่ยืนเข้าแถวอยู่ด้านนอกก็พลันสงบลงไปไม่น้อย
พูดกันตรง ๆ ในเมื่อขนาดคนมีฝีมือยังยอมรับกฎของร้านนี้ นั่นก็แปลว่ากฎพวกนี้มีคุณค่าจริง ๆ
หลินเสี่ยวม่านยืนกอดสมุดลงทะเบียนอยู่หลังเคาน์เตอร์คิดเงิน ภายในใจยังคงอบอวลไปด้วยไออุ่นที่ยังไม่จางหาย
เป็นครั้งแรกที่เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร้านของกู้หลินชวนไม่ได้เป็นเพียงสถานที่ให้คนที่กำลังจะอดตายโซเซเข้ามาต่อชีวิตอีกต่อไป
ที่นี่ตอนนี้มีทั้งลูกค้ารายใหญ่ มีอาหารร้อน มีตู้ยา และมีคนที่พร้อมจะแวะเวียนกลับมาซื้อของซ้ำแล้วซ้ำเล่าจริง ๆ
ความรู้สึกนี้อุ่นใจยิ่งกว่าแค่การรอดชีวิตไปวัน ๆ เสียอีก