เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14 ลูกค้ารายใหญ่ตัวจริงมาถึงแล้ว
เมื่อทีมสี่คนตรงหัวมุมถนนหยุดฝีเท้าลง ถนนทั้งสายก็ราวกับเงียบสงัดลงไปชั่วพริบตา
ไม่ใช่เพราะพวกเขามีจำนวนมาก
หากเป็นเพราะพวกเขาดูไม่เหมือนคนประเภทเดียวกับผู้รอดชีวิตทั่วไปเลยจริง ๆ
ชายที่เดินนำหน้ารูปร่างสูงใหญ่มาก เขาสวมเสื้อเกราะกันมีดสภาพกึ่งเก่าทับเสื้อกันลมสีดำ คมดาบยาวในมือมีรอยบิ่นอยู่สองสามแห่ง ทว่าก็ยังดูออกว่าเป็นอาวุธที่ลิ้มรสเลือดมาไม่น้อย
ไหล่และแผ่นหลังของเขาตั้งตรงมาก ยามยืนอยู่ท่ามกลางหมอกเถ้าถ่าน สายตากวาดมองหัวมุมถนนก่อน ต่อด้วยทางเข้าร้าน และสุดท้ายจึงมาหยุดลงที่หม้อข้าวต้มขาวควันกรุ่นด้านในร้านสะดวกซื้อ
นั่นไม่ใช่สายตาของคนที่หิวโซจนถึงขีดสุด
หากเป็นสายตาของคนที่กำลังประเมินราคาสินค้า
กู้หลินชวนยืนอยู่หลังช่องอาหารร้อน แค่ปรายตามองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าคนคนนี้ไม่ใช่คนที่จะตบตาได้ง่าย ๆ
คนประเภทนี้ไม่ใช่เศษสวะอย่างหลิวไห่ที่เอาตัวรอดด้วยการพ่นน้ำลายก่อเรื่องและฉวยโอกาสเล็ก ๆ น้อย ๆ เขามีทั้งอาวุธ มีทีม มีความกล้า และมีสมอง หากคิดจะก่อเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ย่อมรับมือยากกว่าพวกเดนคนก่อนหน้านี้มากมายนัก