เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13 ข้าวต้มชามนี้ไม่ได้ขายแค่ข้าว
ในวันสิ้นโลก ทันทีที่กลิ่นหอมของข้าวต้มขาวลอยโชยออกไป ก็ไม่ต่างอะไรกับเปลวไฟดวงเล็กที่ไม่อาจกดดับลงได้
ยังไม่ทันตักข้าวต้มหม้อแรกจนหมด หน้าร้านสะดวกซื้อก็มีคนมายืนเข้าแถวรอเสียแล้ว
ตอนแรกสุดมีเพียงครอบครัวของจ้าวชิง อาเปียว ลิงผอม และคนอื่น ๆ ในร้าน ทว่าต่อมา กระทั่งผู้รอดชีวิตด้านนอกที่เดิมทีกล้าแค่มองอยู่ห่าง ๆ ก็เริ่มขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ
บ้างพกเศษคริสตัลไว้ในกระเป๋า บ้างกอดแป้งสาลีที่ห่ออยู่ในถุงผ้าขาดวิ่น และบ้างก็ไม่มีอะไรติดตัวเลย ทำได้เพียงยืนอยู่ตรงทางเข้า จ้องมองหม้อใบนั้นตาละห้อยพลางกลืนน้ำลายลงคอไม่หยุด
กลิ่นหอมของข้าวลอยอบอวลออกไปพร้อมระลอกไอร้อน
ยามสายลมพัดผ่าน ถนนทั้งสายต่างก็ได้กลิ่น
กู้หลินชวนยืนอยู่หลังช่องอาหารร้อน ในมือยังคงถือทัพพีอยู่ ทว่าแววตากลับนิ่งสงบเสียยิ่งกว่าไอร้อนที่ลอยกรุ่นขึ้นจากขอบหม้อ
เขาก้มหน้าเหลือบมองหน้าต่างระบบ
【ช่องอาหารร้อนเปิดให้บริการแล้ว】