เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12 ข้าวต้มขาวหม้อแรก หอมฟุ้งไปทั้งถนน
แสงยามเช้าดูหนาวเหน็บยิ่งกว่ายามค่ำคืนเสียอีก
คลื่นเถ้าถ่านราวกับม่านบางที่ไม่มีวันถูกสายลมพัดจาง ปกคลุมตามสี่แยกถนนและช่องว่างระหว่างตึก กดทับชุมชนเก่าที่เดิมทีก็ทรุดโทรมอยู่แล้วให้จมอยู่ในสีเทาหม่นหนักอึ้ง
ทว่าในร้านสะดวกซื้อริมถนนแห่งนี้ แสงไฟยังคงสว่าง สินค้ายังคงจัดวางอยู่ และมีคนเป็นเดินเข้าออกทางประตูเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ
พอเข้าสู่ช่วงกลางวัน ข่าวสารก็แพร่สะพัดเร็วยิ่งกว่าฝูงซากศพเสียอีก
"ตรงนั้นมีร้านที่มีไฟสว่างอยู่ ขายทั้งน้ำทั้งยา แถมยังให้ค้างคืนได้ด้วย"
"กฎเข้มงวดมาก ถ้าจับสินค้าส่งเดชจะถูกดีดกระเด็นกลับมาเลย"
"ในร้านมีหมออยู่จริง ๆ ด้วย เมื่อคืนมีคนปางตายแต่ก็ช่วยชีวิตไว้ได้"
ทันทีที่คำพูดทำนองนี้เริ่มแพร่สะพัดออกไป ก็ไม่มีทางหยุดยั้งได้อีก
ยังไม่ทันเที่ยง ร้านสะดวกซื้อก็รับลูกค้าไปแล้วถึงห้าหกชุด