เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 ตู้ยาเปิดออก ร้านนี้ให้ความรู้สึกเหมือนสถานที่ที่อยู่รอดได้เป็นครั้งแรก
หลังจากเฉินเยว่ได้รับการเย็บและพันแผลเสร็จเรียบร้อย ลมหายใจที่แขวนค้างอยู่ในร้านสะดวกซื้อก็ผ่อนลงมาได้นิดหน่อยในที่สุด
ทว่าก็เป็นเพียง 'นิดหน่อย' เท่านั้น
เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าเย็บแผลเสร็จแล้วไม่ได้หมายความว่าคนเจ็บจะพ้นขีดอันตรายอย่างแท้จริง
ในวันสิ้นโลก สิ่งที่คร่าชีวิตคนได้มากที่สุดไม่เคยเป็นแค่การเสียเลือดตรงหน้า
แต่คืออาการไข้ การติดเชื้อ การเสียเลือด และภาวะช็อกที่ตามมาทีหลัง
โดยเฉพาะบาดแผลอย่างของเฉินเยว่—แผลลึก เสียเลือดมาก แถมยังลากสังขารยื้อเวลาอยู่นานในชุมชนที่ปนเปื้อนคลื่นเถ้าถ่านอย่างหนัก แม้สวี่จือเซี่ยจะจัดการบาดแผลได้รวดเร็วและเฉียบขาดเพียงใด แต่ก็ไม่มีใครกล้ารับปากว่าเขาจะผ่านพ้นไปได้อย่างแน่นอน
ภายในร้านสะดวกซื้อเงียบสงัดอย่างยิ่ง
โคมไฟส่องสว่างด้านนอกยังคงเปิดอยู่ สาดแสงสีขาวซีดลงบนกลุ่มหมอกเถ้าถ่านผืนเล็กตรงหัวมุมถนน นาน ๆ ครั้งจะมีเงาร่างซากศพวูบผ่านขอบแสง พร้อมส่งเสียงคำรามต่ำขาดห้วง ทว่าภายในประตูกลับเหลือเพียงเสียงน้ำเดือดเบา ๆ จากกาต้มน้ำ กับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงร้อนผ่าวของเฉินเยว่เท่านั้น
สวี่จือเซี่ยคุกเข่าข้างเดียวอยู่บนพื้น มือทั้งสองข้างยังไม่ยอมหยุดพัก