เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 9 ยาให้ฟรีไม่ได้ และชีวิตก็สูญเปล่าไม่ได้
ท้องฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่
หมอกสีเทาถูกตัดผ่านด้วยวงแสงสีขาวนวลจากโคมไฟส่องสว่างนอกอาคารของร้านสะดวกซื้อ ตรงหัวมุมถนนอันไกลโพ้นยังคงมองเห็นเงาร่างซากศพประปรายโยกเยกไปมา
ฝูงซากศพที่ถูกขับไล่จนแตกกระเจิงเมื่อคืนไม่ได้โถมพุ่งเข้ามาเป็นระลอกคลื่นอีก ทว่าเสียงคำรามต่ำแผ่วเบาที่ยังอ้อยอิ่งอยู่ยังคงวนเวียนโอบล้อมไปทั่วทั้งถนน ราวกับสายเชือกที่ขึงตึงคอยย้ำเตือนทุกคนว่าค่ำคืนนี้ยังไม่ผ่านพ้นไปอย่างแท้จริง
คนส่วนใหญ่ในร้านสะดวกซื้อต่างมีขอบตาดำคล้ำจากการอดนอน
ครอบครัวของจ้าวชิงขดตัวอยู่ตรงปากทางเข้าห้องเก็บของ ส่วนเล่อเล่อที่ห่อตัวอยู่ในผ้าห่มบางซักใหม่หลับสนิทไปแล้ว
ทว่าซูอวิ๋นไม่กล้าข่มตาหลับ มือยังคงวางทาบบนหน้าผากลูกไว้ตลอดเวลาเพราะกลัวว่าไข้จะกลับมาอีกในตอนกลางคืน
ลิงผอมพิงชั้นวางสินค้าหลับ ๆ ตื่น ๆ แม้บาดแผลจะได้รับการทำแผลแล้ว ทว่าสีหน้ายังคงซีดเผือด
อาเปียวเฝ้าประตูมาครึ่งค่อนคืน ตอนนี้ทั้งตัวเหี่ยวเฉาหมดสภาพ นั่งพิงลังเครื่องดื่มอยู่บนพื้นพลางสบถด่าไอ้พวกเดนคนที่ปาถุงเลือดเมื่อคืนเบา ๆ
โจวเจิ้นยังคงยืนปักหลักอยู่ข้างประตูราวกับตะปู จ้องออกไปด้านนอกโดยไม่ผ่อนคลายลงแม้แต่วินาทีเดียว