เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 ไออุ่นสายแรกในวันสิ้นโลก
ร้านสะดวกซื้อกลับเข้าสู่ความเงียบสงัด
นอกประตู หมอกเถ้าถ่านยังคงพวยพุ่งม้วนตลบ ซากศพหนังเหล็กดูราวกับเศษเหล็กกองหนึ่งที่ยังดื้อดึงป้วนเปี้ยนอยู่ตรงทางเข้า เป็นพัก ๆ มันจะยกแขนกลายพันธุ์ขึ้นกระแทกใส่ประตูกระจกอย่างหนักหน่วง
ทุกครั้งที่กระแทก ลวดลายแสงสีขาวรอบกรอบประตูจะสว่างวาบขึ้นครั้งหนึ่ง สาดส่องใบหน้ากึ่งเน่าเฟะปริแตกของมันให้ยิ่งดูดุร้ายน่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม
ทว่าภายในประตู ไอร้อนจากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยังคงลอยกรุ่นขึ้น
หลินเสี่ยวม่านประคองถ้วยบะหมี่ไว้ ก้มหน้ากินโดยไม่ส่งเสียงใด ๆ ราวกับกลัวว่าหากทำเสียงดังเกินไปจะพลอยทำให้ไออุ่นอันหาได้ยากนี้ตกใจหนีหายไปเสียด้วย
ทว่ายิ่งกินช้าลงเท่าไร ความหิวโหยที่ปั่นป่วนอยู่ในท้องก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น จนสุดท้ายแม้แต่น้ำซุปบะหมี่เธอก็ตัดใจทิ้งไม่ลง ซดเกลี้ยงจนไม่เหลือแม้แต่ต้นหอมและเศษเส้นชิ้นสุดท้าย
พอกินหมด เธอก็ยังนั่งถือถ้วยเปล่าอยู่อย่างนั้น แววตายังเหม่อลอยอยู่เล็กน้อย
กู้หลินชวนนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์คิดเงิน เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง "อิ่มแล้วเหรอ?"
หลินเสี่ยวม่านเม้มปากแน่น ราวกับไม่เต็มใจจะยอมรับว่าตัวเองถึงขั้นน้ำตาซึมเพียงเพราะได้กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบถ้วยแสนธรรมดาถ้วยหนึ่ง