เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3 ตั้งกฎ
ซากศพหนังเหล็กยังคงอยู่ด้านนอกประตู
ต่างจากฝูงซากศพทั่วไปที่พุ่งชนสองสามทีก็แยกย้ายกันไป มันดูเหมือนจะหมายหัวร้านสะดวกซื้อแห่งนี้ไว้แล้ว มันลากแขนกลายพันธุ์เข้ามาทุบกระแทกประตูทีแล้วทีเล่า ทุกครั้งที่กระแทก อักขระสีขาวบนกรอบประตูจะสว่างวาบขึ้นมา กลิ่นไหม้เกรียมซึมผ่านกระจกเข้ามา ปะปนกับกลิ่นเหม็นเน่าของซากศพจากด้านนอกจนชวนขนหัวลุกด้วยความหวาดผวา
หลินเสี่ยวม่านขดตัวอยู่ข้างชั้นวางสินค้า ในมือยังคงกำมีดปอกผลไม้ที่คมบิ่นงอไว้แน่น ดวงตาจ้องเขม็งไปยังสัตว์ประหลาดด้านนอก ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ
"ทำไมมันยังไม่ไปอีก?"
กู้หลินชวนยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์คิดเงิน จ้องมองข้อความแจ้งเตือนที่เลื่อนขึ้นบนหน้าต่างระบบโดยไม่เงยหน้า "เพราะข้างในมีคนเป็น มีแสงไฟ และมีอาหาร ไม่ใช่ว่ามันไม่อยากไป—แต่มันตัดใจไปไม่ลงต่างหาก"
ลำคอของหลินเสี่ยวม่านตึงเครียดขึ้นมา เธอหันมองชั้นวางสินค้าที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบรอบตัวโดยสัญชาตญาณ ราวกับเพิ่งตระหนักในตอนนี้เองว่าร้านสะดวกซื้อที่สว่างไสวแห่งนี้เป็นชิ้นเนื้อโอชะที่เย้ายวนเกินต้านทานสำหรับพวกสัตว์ประหลาดด้านนอกด้วยเช่นกัน
และสำหรับคนเป็น ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
คิดมาถึงตรงนี้ จู่ ๆ เธอก็หันไปมองกู้หลินชวนอีกครั้ง