0138

⬢⬢⬢

ตอนที่ 138 ไปกินข้าวเป็นเพื่อนข้าหน่อยเป็นอย่างไร?

เมื่อพิจารณาถึงความไม่เอาไหนที่โผล่มาเป็นพักๆ ของคนผู้นี้ อวิ๋นเชียนหวงก็ระแวดระวังขึ้นมาทันที จึงกล่าวเสริมไปประโยคหนึ่ง "ต้องไม่ขัดต่อขอบเขตความอดทนของข้า"

คำพูดนี้เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก เพราะนอกจากตัวนางเองแล้ว ก็ไม่มีใครรู้ชัดว่าขอบเขตของนางอยู่ที่ใด

เฟิ่งจิ่งเฉินมองนางอย่างลึกซึ้ง ปรากฏชัดว่ามองทะลุความคิดเล็กๆ ของนางออก

เขาไม่ได้เปิดโปง ทั้งไม่ได้บอกว่าตนเองต้องการสิ่งใด "ข้าติดค้างหวงหวงไว้มากเกินไปแล้ว หวงหวงก็คิดเสียว่า ข้ากำลังตอบแทนเจ้าเถิด"

"เรื่องในวันนี้ จะไม่มีคนที่สามนอกจากเจ้าและข้ารับรู้"

"ข้ารับรอง"

คำรับรองด้วยวาจานั้นอวิ๋นเชียนหวงไม่เคยเชื่อถือมาแต่ไหนแต่ไร ทว่านางกลับพบอย่างจนใจว่า ในยามนี้ นอกจากเชื่อใจเฟิ่งจิ่งเฉินแล้ว นางก็ไม่มีหนทางอื่นอีก