0137

⬢⬢⬢

ตอนที่ 137 ถอนหญ้าต้องถอนรากถึงจะถูก

“มีข้าอยู่ หวงหวงมิต้องลำบากถึงเพียงนั้นหรอก”

สิ้นเสียงของเฟิ่งจิ่งเฉิน ค่ายกลเคลื่อนย้ายก็ปรากฏขึ้นใต้เท้าของคนทั้งสอง

ภายในสวนเลี้ยงสัตว์วิญญาณ อินทรีวายุตัวหนึ่งเงยหน้าขึ้นอย่างเกียจคร้าน ดวงตาอินทรีที่เดิมทีควรจะเฉียบคมแฝงความสะลึมสะลืออยู่บ้าง มองไปยังตำแหน่งที่สองคนของอวิ๋นเชียนหวงเคยยืนอยู่ก่อนหน้านี้

เหตุใดมันจึงคล้ายกับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันสนิทสนมสายหนึ่งเล่า?

อินทรีวายุมองไปทั่วทั้งสวนเลี้ยงสัตว์วิญญาณ ก็ยังคงมีเพียงมนุษย์สองสามคนที่กวาดสวนอย่างขยันขันแข็งเหล่านั้น

คงเป็นมันที่ฝันไปกระมัง

อินทรีวายุขยับปีกอันทรงพลังเล็กน้อย ก่อนจะซุกหัวลงในขนนกแล้วนอนหลับต่อไป

เวลานี้อวิ๋นเชียนหวงและเฟิ่งจิ่งเฉินได้มาถึงยอดเขาโอสถอาหารแล้ว