0139

⬢⬢⬢

ตอนที่ 139 พรสวรรค์ที่ซ่อนเร้นของอวิ๋นเชียนเย่

ดวงตาหงส์ของอวิ๋นเชียนหวงทอประกายขึ้นเล็กน้อย “พวกเขาอยู่ที่ไหนหรือ”

เฟิ่งจิ่งเฉินนั่งอยู่ตรงข้ามกับนางพอดี ย่อมมองเห็นความยินดีในแววตาของนางได้อย่างชัดเจน

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ไม่อยากจะเอ่ยต่อไปเสียอย่างนั้น

ทว่านิกายเหมันต์ก็กว้างขวางเพียงเท่านี้ ต่อให้เขาไม่บอก อวิ๋นเชียนหวงก็สืบหาข่าวคราวได้ด้วยตัวเองอยู่ดี

ดังนั้นหลังจากเงียบไปชั่วครู่ เฟิ่งจิ่งเฉินจึงยังคงเอ่ยว่า “พวกเขาน่าจะถึงยอดเขาประมุขแล้ว เจ้ากลับไปก็จะได้พบพวกเขา”

อวิ๋นเชียนหวงลุกขึ้นทันที สาวเท้าก้าวใหญ่เดินออกไปนอกโรงอาหาร

เฟิ่งจิ่งเฉินที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังใช้ดวงตาอันล้ำลึกจับจ้องแผ่นหลังนั้น ขมวดคิ้วเม้มริมฝีปากแน่น แววตายากจะคาดเดา

ด้วยความช่วยเหลือจากค่ายกลเคลื่อนย้ายของสวนเลี้ยงสัตว์วิญญาณ อวิ๋นเชียนหวงจึงกลับมาถึงยอดเขาประมุขได้อย่างรวดเร็ว