ตอนที่ 305 ตอนพิเศษ บทของเจียงทั่ว หมายเลข 0405

เจียงทั่วเพิ่งเก็บผลการตรวจซ้ำเรียบร้อย เจ้าแมวป่าดินก็ทรุดตัวลงนอนหมอบตรงทางแยกของระเบียงทางเดิน พอส่งเสียงเรียก มันก็กระดิกหูทีหนึ่ง พอเรียกซ้ำอีก มันก็แกล้งหันหัวไปอีกทางเสียดื้อ ๆ

“เมื่อกี้ใครกันที่รีบร้อนอยากจะไป” เจียงทั่วคุกเข่าลง มองตามสายตาของมันไป ระเบียงทางเดินทอดยาวฝั่งขวาเชื่อมต่อไปยังลานด้านในของสถาบัน มองลอดฉากกั้นโปร่งใสไป เห็นไกด์หลายคนกำลังยืนล้อมวงพูดคุยกันอยู่

เขาเข้าใจได้ในทันที “เธอกำลังยุ่งอยู่นี่…”

แมวป่าดินเงยหน้าขึ้น ขนสีดำสองกระจุกตรงปลายหูของมันตั้งชันดูกระฉับกระเฉง ทว่ากรงเล็บหน้ากลับเหยียบลงบนรองเท้าบูตของเขาไว้อย่างมั่นคง

“เจ้าคนโง่เอ๊ย”

เจียงทั่วจ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่ง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะแล้วด่าว่า “เก่งจริงนะ” แม้ปากจะว่าอย่างนั้น แต่ตัวเขากลับยอมหยุดอยู่ตรงนั้นตามมัน

การกลับมาครั้งนี้ เขามีธุระเรื่องการสับเปลี่ยนกำลังรบที่ต้องจัดการ และถือโอกาสลาพักร้อนสองสามวัน เซนติเนลหนุ่มที่เคยวิ่งงานลาดตระเวนใต้บังคับบัญชาของเฮยชางในวันวาน บัดนี้ได้ย้ายไปประจำการยังอีกกองทัพหนึ่ง และนำหน่วยเคลื่อนที่ของตัวเองอย่างเป็นเอกเทศแล้ว

เมื่อคืนตอนพบปะกับเพื่อนร่วมงานเก่า มีคนมองสัญลักษณ์บนบ่าของเขาแล้วยิ้มพลางบอกให้เขาเลี้ยงข้าว พูดคุยกันไม่กี่ประโยค อีกฝ่ายก็กระทั่งช่วยถามไถ่มาให้เสร็จสรรพว่าร้านไหนเปิดสาขาใหม่บ้าง

เขาตอบรับอย่างยินดี ครั้นใกล้จะแยกย้าย ก็แสร้งทำเป็นเอ่ยถามลอย ๆ ประโยคหนึ่งว่าช่วงนี้ทางสถาบันยุ่งหรือไม่

อีกฝ่ายมองดูเขา แล้วก็ช่างรู้ใจเป็นอย่างยิ่ง