กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“จานนี้มันแอบอยู่ที่ไหนกันแน่” อิ้งฉางเฟิงเลื่อนเปิดจอแสงข้างโต๊ะไปสามรอบแล้ว
ตรงหน้าเปลี่ยนผ่านทั้งคำแนะนำร้าน แหล่งที่มาของวัตถุดิบ ความชอบในการรับประทาน ไปจนถึงตำแหน่งพักผ่อนของร่างจิตก็ระบุไว้อย่างชัดเจน แต่กลับหาจานที่เขาอยากสั่งไม่เจอ
เฉิงจี้หมิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ยกมือขึ้นเลื่อนเปิดหน้าจอฝั่งตนเอง
“สั่งเสร็จแล้ว”
“นายสั่งไปตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ตอนที่นายกำลังดูแหล่งผลิตวัตถุดิบของเขานั่นไง”
อิ้งฉางเฟิงเงยหน้ามองเขา เฉิงจี้หมิงเก็บจอแสงไปแล้ว พลางเอ่ยเสริมอีกประโยค “ต่อยานอวกาศได้ แต่พอกินข้าวสักมื้อกลับต้องหาคนมานำทางให้”
“คนต่อยานก็ต้องรู้เหมือนกันว่าทำไมของพรรค์นี้มันถึงใช้ยากขนาดนี้”
“เอาเถอะ ไว้กินเสร็จนายค่อยไปคุยกับเจ้าของร้าน วันนี้ให้พวกเราได้กินข้าวก่อน”
เสียงหัวเราะดังขึ้นข้าง ๆ ฮั่วเฉินซิงเพิ่งนั่งลง ได้ยินเข้าพอดี