ตอนที่ 304 ตอนพิเศษ บทของเหวินตั๋ว หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้ถามอีก

ตอนที่เหวินตั๋วเดินเข้ามาในสถาบัน ก็ประจวบเหมาะกับที่เห็นเสิ่นเจวี๋ยเดินมาจากอีกด้านพอดี

มู่ชิงชิงเดินเคียงข้างเขา พลางเอ่ยถึงกำหนดการช่วงบ่าย พอนึกขึ้นได้ครึ่งหนึ่ง เธอก็ดึงมือเขาไว้แล้วแหงนหน้าขึ้นสำทับอีกประโยค “ตอนกลับอย่าลืมเรียกฉันนะคะ ฉันจะกลับพร้อมคุณ”

เสิ่นเจวี๋ยตอบรับ ก้มหน้าลงจุมพิตที่หน้าผากของเธอเบา ๆ เธอปล่อยให้เขาจูบอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นจึงปล่อยมือแล้วยิ้มเร่งให้เขาไปทำงาน

ฝีเท้าของเหวินตั๋วชะลอลงเล็กน้อย เรื่องเหล่านี้เขารู้อยู่ตั้งนานแล้ว เพียงแต่การเห็นข่าวการลงทะเบียน กับการได้เห็นท่าทางอาลัยอาวรณ์ของเธอที่มีต่อคนผู้หนึ่งด้วยตาตัวเอง สุดท้ายแล้วมันก็ยังคงแตกต่างกัน

มู่ชิงชิงที่เคยนั่งอยู่ตรงหน้าเขาแล้วปฏิเสธเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาในตอนนั้น ข้างกายยังมีเพียงเรนส์กับเฮยชาง ต่อมาก็มีคนอื่นเพิ่มขึ้นมาอีก มีทั้งชางเช่อ จั่วซวี่ไป๋ และตอนนี้ก็ยังมีเสิ่นเจวี๋ย…

บางครั้งเขาก็อดคิดไม่ได้ว่า ในเมื่อเธอยังสามารถชอบคนอื่นได้อีก ทำไมถึงไม่เคยเวียนมาถึงตนเองเสียที

ความคิดเช่นนี้ เพียงแค่ผุดขึ้นมาค้างอยู่ในใจชั่วครู่ ก็ทรมานมากพอแล้ว

เพราะคำตอบนั้น อันที่จริงเขาเคยได้ยินมาแล้ว วันนั้นเธอพูดอย่างจริงจังมาก แม้กระทั่งระดับชั้นและฐานะที่เขาเผลอนำมาเปรียบเทียบ เธอก็ช่วยคลายปมให้เขาทีละเรื่อง

เธอยอมรับในความยอดเยี่ยมของเขา และยินดีที่จะคอยเป็นห่วงเรื่องการฟื้นฟูของเขาต่อไป ทว่าความรู้สึกที่เธอมีให้เขา สุดท้ายแล้วก็หยุดอยู่เพียงแค่นี้