กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กล่องอาหารถูกเปิดออก มู่ชิงชิงก็ยืดตัวตรงขึ้นมาจากเก้าอี้นวมทันที นั่นเป็นของว่างที่เธอชอบกินเมื่อนานมาแล้วนี่นา
“นี่คือ... ของร้านนั้นบนดาวหลักเหรอคะ”
เสิ่นเจวี๋ยยกชั้นบนสุดลงมาวางตรงหน้าเธอ กล่องควบคุมอุณหภูมิกักเก็บกลิ่นหอมกรุ่นยามเพิ่งออกจากเตา ขนมพายผลไม้ชิ้นกะทัดรัดสองสามชิ้นวางเรียงชิดกัน แม้แต่แป้งพายกรอบก็ยังอยู่ครบสมบูรณ์
เธอยื่นมือไปหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้ว หลังจากกัดไปคำหนึ่ง ดวงตาก็หยีโค้งขึ้นมาทันที “รสชาตินี้เลย คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันชอบ”
“คราวก่อนที่ดาวหลัก คุณเคยกินครับ”
“คุณก็อยู่ด้วยเหรอคะ”
“อยู่ครับ”
เธอคิดทบทวนดู ก็นึกถึงสถานการณ์ที่ทุกคนนั่งล้อมวงกินอาหารสองสามครั้งนั้นออก ทว่าตอนนั้นคนเยอะ ตัวเธอเองจำได้เพียงว่าติ่มซำอร่อย พอพอกลับมาถึงนครลาวา ยุ่งขึ้นมาก็ลืมไปหมดแล้ว จึงจำไม่ได้จริง ๆ ว่าเสิ่นเจวี๋ยอยู่ด้วยหรือไม่
ทว่าเสิ่นเจวี๋ยกลับจำได้ว่าเธอกินไส้แบบไหน
“วันนั้นมีสองไส้ คุณหยิบไส้หวานก่อน ต่อมาจึงเปลี่ยนเป็นแบบนี้” เขาหยิบจานใบเล็กที่แนบมาในกล่องออกมา “พอเจอเป็นครั้งที่สอง คุณก็เลือกมันอีก”