ตอนที่ 302 ตอนพิเศษ บทของจั่วซวี่ไป๋ เศษกระดาษแผ่นนั้นที่เขียนไม่เสร็จ

มู่ชิงชิงพบว่า วันนี้จั่วซวี่ไป๋แอบมองเธอตั้งหลายครั้งแล้ว

เธอจึงก้มมองเสื้อผ้าของตัวเอง แล้วค่อย ๆ ลูบผมอย่างเงียบเชียบ ก่อนออกจากบ้านเธอก็ส่องกระจกดูเรียบร้อยแล้วแท้ ๆ แม้แต่กระดุมประดับชิ้นเล็ก ๆ ตรงข้างใบหูก็ยังติดไว้อย่างเรียบร้อยดี

พอมองเห็นเขามองมาอีกครั้ง ในที่สุดเธอก็อดไม่ได้

“ซวี่ไป๋ บนหน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอคะ?”

“มีครับ”

เธอยกมือขึ้นทันที แต่จั่วซวี่ไป๋กลับหัวเราะออกมา แล้วกุมมือข้างที่เธอกำลังจะยกขึ้นจับใบหน้าเอาไว้

“น่ามองไปหน่อย ผมเลยอยากมองให้นานขึ้นอีกนิดครับ”

มู่ชิงชิงชะงักไปเล็กน้อย ใบหูค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้นมา

ปกติเขาก็มักจะพูดจาทำให้เธอตั้งรับไม่ทันอยู่บ้าง ทว่าโดยมากแล้วข้างกายของทั้งสองมักจะมีคนอื่นอยู่ด้วยเสมอ เธอจึงยังก้มหน้าพลิกดูข้อมูลเพื่อแสร้งทำเป็นกำลังยุ่งได้

แต่วันนี้แม้แต่ที่ให้หลบสายตาก็ยังหาไม่เจอ