กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เอ๊ะ ตรงนี้เปลี่ยนของไปหรือเปล่าคะ?”
มู่ชิงชิงหยุดยืนตรงทางแยกแล้วมองไปด้านข้าง ไฟสัญญาณริมถนนเปลี่ยนเป็นเคอร์เซอร์แสงลอยฟ้าที่ปรับทิศทางตามผู้คนสัญจรไปมาแล้ว เธอจำได้ว่าเมื่อก่อนตรงนี้มีอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ค่อนข้างสูง เวลาเธอเดินมาใกล้ ๆ ก็มักจะเห็นเฮยชางยืนอยู่ข้าง ๆ เสมอ
เฮยชางมองตามสายตาของเธอไป “เครื่องตรวจวัดสภาพแวดล้อมน่ะ รื้อถอนไปตั้งนานแล้วครับ”
“ใช่แล้ว อันนั้นแหละค่ะ” เธอนึกออก พลางยิ้มแล้วแกว่งมือเขาเบา ๆ “เมื่อก่อนบังเอิญเจอคุณตรงนี้บ่อยมากเลยนะ ไปสถาบันวิจัยก็เจอ ขากลับก็เจอ คุณยังบอกว่าจะมาตรวจสอบอุปกรณ์อยู่เลย”
“ครับ” เฮยชางยิ้มมองเธอ “ผมตั้งใจมาเองแหละครับ”
เดิมทีมู่ชิงชิงเตรียมจะก้าวเดินไปข้างหน้า พอได้ยินประโยคนี้จึงหันหน้ากลับมา สีหน้าของเขาดูเปิดเผยเป็นธรรมชาติ แม้แต่มือที่กุมมือเธอไว้ก็มั่นคงหนักแน่น กลับทำให้เธอแยกไม่ออกชั่วขณะว่า ที่เขาบอกว่าตั้งใจมานั้น หมายถึงตั้งใจมาตรวจสอบ หรือตั้งใจมาพบเธอกันแน่
“ตอนนั้นคุณก็...”
“อยากเจอคุณครับ”
เขาพูดตรงเกินไป มู่ชิงชิงกลับเป็นฝ่ายพูดไม่ออกไปชั่วครู่ ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอถึงเอ่ยถามเสียงเบา “แล้วเรื่องตรวจวัดสภาพแวดล้อมล่ะคะ?”
“ผมหาเหตุผลมาติดตั้งเองครับ” เฮยชางชะงักไปนิด แล้วเสริมขึ้นอีกประโยค “อุปกรณ์ก็เพิ่งเบิกมาติดตั้งทีหลังเหมือนกัน”