กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนที่เรนส์เดินเข้ามา มู่ชิงชิงกำลังขดตัวอยู่ในเก้าอี้นวมริมหน้าต่าง ก้มหน้ามองเครื่องปลายทาง พอได้ยินเสียงฝีเท้า เธอก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาโค้งลงเป็นรอยยิ้มก่อน จากนั้นจึงค่อยปิดจอแสงลงแล้วยื่นมือไปหาเขา “คุณกลับมาเสียทีนะ”
เขาเดินเข้ามาใกล้ พอเพิ่งจะจับมือเธอ เธอก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอนตัวเข้าหาอ้อมอกเขาแล้ว เรนส์จึงโอบกอดเธอไว้ตามน้ำ ก้มหน้าจูบหน้าผากเธอเบา ๆ “รอนานจนร้อนใจแล้วเหรอ?”
“อืม” มู่ชิงชิงตอบอย่างตรงไปตรงมา มือยังคงวางพาดอยู่บนไหล่เขา “เมื่อกี้ดูเวลาไปตั้งหลายรอบ นึกว่าคุณจะต้องยุ่งไปจนถึงตอนเย็นอีกแล้ว”
เรนส์ได้ยินแล้วในใจก็อ่อนยวบ เขาตั้งใจเลื่อนเวลาการส่งมอบรายการสุดท้ายให้เร็วขึ้น ตอนกลับมาจึงเร็วกว่าเวลาที่นัดหมายไว้ เดิมทีนึกว่าเธอจะกำลังยุ่งอยู่กับเรื่องอื่น ใครจะรู้ว่าเธอเก็บข้าวของเรียบร้อยหมดแล้ว และนั่งรอเขาอยู่ที่นั่น เขาก้มหน้าจูบเธออีกที มู่ชิงชิงเงยหน้ารอให้เขาจูบจนเสร็จ แล้วถึงดันไหล่เขาเบา ๆ “รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ฉันอยากออกไปข้างนอกเร็ว ๆ หน่อย”
“อยากเห็นผมใส่ตัวไหน?”
เธอครุ่นคิดอย่างจริงจัง แล้วยื่นมือทำท่าทาง “ตัวคราวก่อน ตัวที่มีขนนุ่มฟูตรงคอเสื้อนั่นไง” เรนส์ยิ้มรับคำ รอจนเขาเปลี่ยนเป็นชุดลำลองเดินออกมา มู่ชิงชิงก็เดินเข้าไปลูบคลำตามคาด จากนั้นก็กอดแขนเขาอย่างพึงพอใจ เร่งให้เขาพาเธอไปเสียที