กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ต่อมา เมื่อชางเช่อมาหามู่ชิงชิงอีกครั้ง ในที่สุดเขาก็สามารถเอ่ยได้อย่างผ่าเผยเต็มปากว่า วันนี้แค่อยากเจอเธอ
เขาเคยชินกับการอาศัยอยู่ในนครลาวาแล้ว การค้นหาและกู้ภัยรวมถึงการรับช่วงต่อในเขตคุ้มภัยยังคงดำเนินต่อไป ผู้คนที่ทยอยฟื้นตัวก็เริ่มช่วยแบ่งเบาภาระหน้าที่ หลายแห่งจึงไม่จำเป็นต้องให้เขาไปเฝ้าด้วยตัวเอง นาน ๆ ทีจะจากไปสักสองสามวัน พอกลับมา เขาก็จะมุ่งหน้าไปดูที่สถาบันก่อนเป็นอันดับแรก หากมู่ชิงชิงกำลังยุ่ง เขาก็จะหาที่นั่งรอ และเมื่อในที่สุดเธอวางของในมือลง เงยหน้าขึ้นถามว่าเขามาได้อย่างไร เขาก็จะบอกเวลาที่ตนเองเจียดไว้ให้เธอฟัง
“ตอนบ่ายไปเดินเล่นเป็นเพื่อนผมหน่อยไหม”
แรกเริ่มเดิมทีเธอยังจะถามอยู่บ้างว่า มีใครที่ไหนต้องการการปลอบประโลมอีกหรือไม่ ทว่าต่อมาก็ค่อย ๆ เข้าใจ พลอยทำให้เมื่อได้ยินคำนี้อีก เธอจึงตรวจดูตารางงานของตนเองก่อน แล้วยิ้มบอกเขาว่า “วันนี้คงต้องสายหน่อยนะคะ รอให้ฉันสอนคาบนี้เสร็จก่อน ดีไหมคะ”
ชางเช่อตอบตกลงอย่างรวดเร็ว
เขายังคงกลับไปยังเขตคุ้มภัยเพื่อตามหาสหายร่วมรบที่ยังไม่ถูกค้นพบเหล่านั้น และยังคงจากไปเมื่อมีรายงานความผิดปกติส่งมาจากชายแดน ทว่าหากเป็นเมื่อก่อนเขามักจะคิดว่าต่อไปควรไปช่วยชีวิตใคร มาบัดนี้ในที่สุดเขาก็รู้จักที่จะพะวงนึกถึงว่า หลังจากกลับมาแล้ว จะสามารถอยู่กับเธอได้นานเท่าใด