กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ยิงปืนใหญ่! ฟังคำสั่งไม่เข้าใจเหรอ!”
เสียงของผู้อาวุโสลำดับสิบยังคงดังลั่นอยู่ในเครื่องสื่อสาร ทว่าเซนติเนลบนยานธงกลับลังเลที่จะวางมือลงบนแผงควบคุม
ตรงจุดที่ปากกระบอกปืนใหญ่เล็งอยู่นั้น กำลังมีคนหามผู้บาดเจ็บเดินผ่านไป เซนติเนลที่รับหน้าที่ช่วยหามคนนั้นแขนขาดไปข้างหนึ่ง จึงต้องใช้ไหล่ดันเปลพยาบาลไว้ ข้างกายมีไกด์ที่ดวงตาร้องไห้จนแดงก่ำเดินตามอยู่คนหนึ่ง
ภาพตอนที่ผู้อาวุโสลำดับสิบหกพุ่งเข้าใส่พวกเขาเมื่อครู่ คนบนยานต่างก็เห็นกันหมดแล้ว
“ผู้อาวุโส ตรงนั้นยังมีคนเจ็บอยู่นะครับ”
“ฉันสั่งให้ยิงคุ้มกันการถอนตัว! ใครอนุญาตให้แกไปสนใจคนพวกนั้นกัน?!”
ในช่องสื่อสารเงียบสงัดลงชั่วครู่ เซนติเนลเวรยามมองไปยังผู้รับผิดชอบกองเรือรบข้างกาย อีกฝ่ายจ้องมองภาพบนจอ ครู่หนึ่งต่อมาจึงยื่นมือไปกดแผงควบคุมที่เตรียมจะหันเหทิศทางไว้
“คำสั่งนี้ ผมขอปฏิเสธการปฏิบัติตามครับ”
ผู้อาวุโสลำดับสิบชะงักไป จากนั้นก็เดือดดาลขึ้นมาทันที “แกรู้ตัวไหมว่ากำลังคุยอยู่กับใคร?”
“ทราบครับ” น้ำเสียงของอีกฝ่ายตึงเครียด แต่ก็ยังคงพูดต่อไป “เมื่อครู่ท่านสั่งให้พวกเราโจมตีเขตฟื้นฟู โดยบอกว่ามีพลังต่อสู้ชั้นสูงของศัตรูซ่อนอยู่ตรงนั้น แต่ตอนนี้คนถูกหามออกมาหมดแล้ว ท่านก็ยังจะให้ยิงปืนใหญ่อีก คำสั่งนี้ ผมคงปฏิบัติตามให้ไม่ได้ครับ”