ตอนที่ 290 เปิดศึกไม่ฆ่าตัวฮีล ถือว่าพวกนายแน่จริง

เมื่อมู่ชิงชิงลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นก็คือเรนส์

เขาลุกขึ้นยืนแล้ว อยู่ใต้ร่างเธอพอดี เสื้อผ้าบนตัวยังเปรอะคราบเลือดเป็นวงกว้าง แต่มือที่ยกขึ้นกลับยื่นมาหาเธออย่างมั่นคง

มู่ชิงชิงแทบจะโผเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

เรนส์รับร่างเธอไว้ แรงกระแทกทำให้เขาเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ก่อนจะโอบกอดเธอไว้แน่นทั้งตัว สองมือของเธอคล้องคอเขาไว้ทันที ซบหน้าลงข้างลำคอของเขา เมื่อได้กลิ่นอายอันคุ้นเคย ความหวาดกลัวที่ไม่อาจหยุดยั้งได้เมื่อครู่ ในที่สุดก็มีที่ระบายออกมา

“เรนส์… เรนส์…” เธอร้องเรียกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำเสียงแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ แต่มือที่กอดรัดเขากลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น

“อืม ผมอยู่นี่” เรนส์เอียงศีรษะ ริมฝีปากแนบชิดขมับของเธอ แล้วก้มลงจูบแก้มเธอ สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้น ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงอย่างแรง ฝ่ามือที่ประคองแผ่นหลังแทบจะคลุมแนวกระดูกสันหลังด้านหลังของเธอไปครึ่งหนึ่ง

ตอนที่สติเกือบจะดับวูบไปเมื่อครู่ เขายังคิดอยู่เลยว่า ตนเองจะสามารถกอดเธอได้อีกสักครั้งหรือไม่

บัดนี้เธอได้กลับมาอยู่ในอ้อมกอดจริง ๆ ร่างกายนุ่มนิ่ม อบอุ่น ทั้งยังกำลังร้องไห้พลางเรียกชื่อเขาอยู่ เขาก้มลงจูบเธอ ริมฝีปากแนบชิดริมฝีปากนิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง ถึงค่อยถอยห่างออกเล็กน้อย หน้าผากยังคงแนบชิดกับเธออยู่

“ชิงชิง ให้ผมดูหน่อย”