ตอนที่ 264 ที่บ้านมีเธอ

ตอนที่มู่ชิงชิงเดินลงบันไดมา ผมยังคงสยายอยู่

ไม่ใช่ว่าไม่ได้จัดทรง เพียงแต่ไม่รู้ทำไมในหัวถึงยังมึนงงอยู่ เฮยชางเดินตามหลังเธอมา ช่วยถือเสื้อคลุมตัวบางให้ พอเห็นเธอมองมาอีกครั้ง ก็ยื่นมือออกไปกุมมือเธอไว้

“บันได เดินช้า ๆ หน่อยครับ”

มู่ชิงชิงรีบหันกลับไป ปลายนิ้วสะกิดเบา ๆ ในกลางฝ่ามือของเขา

เมื่อคืนปิดประตูไว้ คำพูดบางคำยังพออาศัยความมืดสลัวเอ่ยออกมาได้ ทว่ายามนี้ฟ้าสว่างแล้ว เขาสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยยืนอยู่ข้างกาย แม้กระทั่งการจับมือก็ยังทำให้เธอนึกถึงเรื่องราวมากมายที่ไม่กล้าคิดให้ละเอียด

แต่เฮยชางกลับก้มหน้าถามว่า “มองผมทำไมหรือครับ”

“...ไม่มีอะไรค่ะ”

เธอตอบเร็วเกินไป พลันได้ยินเขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ใบหน้าก็ยิ่งเห่อร้อนขึ้น

เรนส์ยกอาหารเช้าเดินออกมา พอดีเห็นทั้งสองคนเดินลงมาถึงเชิงบันได

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่มือที่กุมประสานกันอยู่ชั่วครู่ วางจานลงให้เรียบร้อย แล้วยื่นมือไปทางมู่ชิงชิง