เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ผ่านไปอีกสี่วัน ในที่สุดผู้ฟื้นคืนกลุ่มนี้ที่เตรียมตัวกลับเมืองก็เดินทางมาถึงนครลาวาอย่างปลอดภัยทั้งหมด
บางคนสามารถเดินลงบันไดขึ้นยานได้ด้วยตัวเอง บางคนยังต้องมีคนคอยพยุง เซนติเนลที่เดินอยู่ด้านหน้าเมื่อลงมาถึงพื้นก็ชะงักหยุดไปกะทันหัน เขาเงยหน้าขึ้นมองสัญลักษณ์เหนือน่านฟ้าท่าเรือทหารอยู่นานทีเดียว จนกระทั่งเพื่อนที่อยู่ด้านหลังสะกิดไหล่เบา ๆ
“เดินไปข้างหน้าก่อนเถอะ ด้านหลังยังรออยู่นะ”
เขาขานรับคำหนึ่งแล้วรีบหลีกทางให้ ทว่ามือยังคงเกาะราวบันไดไว้ ไม่ยอมปล่อย
มู่ชิงชิงเดินตามอยู่ด้านหลัง เมื่อเห็นว่าจั่วซวี่ไป๋พาคนมารออยู่แล้ว จึงส่งบันทึกที่รวบรวมไว้ระหว่างทางให้เขา
“ไม่กี่คนนี้ตอนกลางคืนมักจะตกใจตื่นง่าย จัดให้อยู่ห้องใกล้ ๆ กันก่อนเถอะค่ะ แล้วก็มีอีกสองคนที่ยังคงร่างสัตว์ไว้ได้เท่านั้น พรุ่งนี้ฉันค่อยไปดูค่ะ”
จั่วซวี่ไป๋รับมาดู “ห้องพักเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ให้พวกเขาเข้าพักก่อนเถอะครับ”
คนในเขตคุ้มภัยที่ยังรักษาไม่เสร็จสิ้นก็ถูกจัดเตรียมการดูแลต่อเนื่องไว้แล้ว เธอยังต้องไปอีกรอบ การติดต่อที่ชางเช่อทิ้งไว้ยังคงดำเนินต่อไป กลุ่มเล็กที่ผลัดเวรกันยังคงส่งสิ่งของเสบียงตามปกติ