ตอนที่ 248 เหลือเวลาให้ผมสักนิด

วันที่สิบสอง ในบรรดาสิ่งของเสบียงที่ส่งเข้ามายังเขตคุ้มภัย มีเก้าอี้เพิ่มเข้ามาอีกสองสามมัด

มู่ชิงชิงเพิ่งเสร็จสิ้นการปลอบประโลมในช่วงเช้า เธออุ้มเสี่ยวเสี่ยวจือเดินเข้ามา และเห็นเซนติเนลที่รับผิดชอบการตรวจนับนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกล่อง กำลังหยิบชุดเสื้อผ้าออกมาทีละชุด

“รอบนี้เอาขนาดมาเพิ่มอีกหลายขนาดเลยครับ ชุดที่ส่งมาเมื่อวานซืนใกล้จะแจกจ่ายหมดแล้ว”

เธอเอื้อมมือไปลูบตรงคอเสื้อ เมื่อยืนยันว่ารอยเย็บด้านในก็นุ่มเช่นกัน จึงพยักหน้าอย่างเบาใจ

ตอนที่ลงจากยานครั้งแรก เสื้อผ้าที่พวกเขานำมาด้วยกินพื้นที่เพียงกล่องเดียวเท่านั้น เวลานั้นไม่มีใครบอกได้ชัดเจนว่าจะช่วยชีวิตคนกลับมาได้มากเท่าใด พื้นที่ส่วนใหญ่จึงเว้นไว้ให้แก่ยารักษา ผ้าห่ม และเบาะนุ่มที่เหมาะสำหรับให้ร่างสัตว์นอนเอกเขนก

ยามนี้เสื้อผ้าถูกส่งมาเติมติดต่อกันหลายรอบแล้ว กระทั่งชามข้าวก็เริ่มจะไม่พอใช้

ไม่ไกลกันนั้น เซนติเนลที่ฟื้นคืนสติในวันแรกถือชามข้าวเดินไปยังข้างกายสหายร่วมศึกที่เกราะแมลงยังไม่หลุดลอกออกไปอย่างสิ้นเชิง เขานั่งลงบนพื้น วางชามให้มั่นคง แล้วหลบขาหน้าที่อีกฝ่ายยกขึ้นมาได้อย่างชำนาญ

คนข้าง ๆ คิดจะเข้ามาช่วย ทว่าเขาโบกมือปฏิเสธ “ผมจัดการเองครับ เขาจำผมได้”